MULTISUB【山河令 Word Of Honor】EP18 | 张哲瀚龚俊仗剑江湖,执手天涯 | 张哲瀚/龚俊/周也/马闻远/孙浠伦/陈紫函/寇振海/黑子 | 古装武侠片 | 优酷 YOUKU

MULTISUB【山河令 Word Of Honor】EP18 | 张哲瀚龚俊仗剑江湖,执手天涯 | 张哲瀚/龚俊/周也/马闻远/孙浠伦/陈紫函/寇振海/黑子 | 古装武侠片 | 优酷 YOUKU

SUBTITLE'S INFO:

Language: Thai

Type: Robot

Number of phrases: 532

Number of words: 688

Number of symbols: 15373

DOWNLOAD SUBTITLES:

DOWNLOAD AUDIO AND VIDEO:

SUBTITLES:

Subtitles generated by robot
00:28
♪ถามกระบี่ ถามดาบ เมื่อใดบุญคุณและความแค้นจักจบสิ้น♪ ♪หวาดกลัวความเคียดแค้นชิงชัง จะทวีความวุ่นวาย♪ ♪ถามด้วยเล่ห์ ถามด้วยกลอุบาย ว่าผู้ใดเหนือกว่า♪ ♪ชะตาชีวิตผันผวน มิอาจคาดเดา♪ ♪ถามเส้นทาง ถามการเดินทาง สู่ขุนเขาอันไกลโพ้น♪ ♪สหายรู้ใจอยู่หนใด ช่างอ้างว้างเปล่าเปลี่ยว♪ ♪ถามสายฝน ถามแสงแดด ความในใจสุดแสนคณานับ♪ ♪มีเพียงแสงจันทร์ที่อยู่เคียงทุกคืนวัน♪ ♪ถามบุปผา พฤกษา ที่ผลิบานแย้มงาม♪ ♪ชีวิตที่ปิติยินดีแสนสั้นนัก เพียงไม่กี่ยามราตรีวสันต์♪ ♪ถามสารท ถามเหมันต พายุหิมะโหมกระหน่ำ♪ ♪เมฆหลากสีอันเปราะบางย่อมสลายไปตามกาลเวลา♪ ♪บุปฝาผลิบาน หากสวรรค์มีตา♪ ♪โปรดอย่าขบขัน ความโหดร้ายของชีวิต♪ ♪ยุทธภพคับแค้นเหลือคณา♪ ♪ผู้วายชนม์ ข้าลืมหมดสิ้น♪ ♪บุปผาร่วงโรย หากสวรรค์มีตา♪ ♪โปรดอย่าสมเพช ความโหดร้ายของชีวิต♪ ♪สิ้นวีรชน ชีวิตที่แสนสั้น♪ ♪ผู้วายชนม์ ข้าลืมหมดสิ้น♪
01:45
= นักรบพเนจรสุดขอบฟ้า= =ตอนที่ 18= เฉิงหลิ่ง แบกเจ้าเด็กเลวนี่ไว้เสีย ออกเดินทางได้ เจ้าทึ่ม วรยุทธส่วนล่างของเจ้าเก่งขึ้นเยอะเลยนะ ท่านอาจารย์ กระต่ายตื่นตูม ไม่เข้าท่าเลย หนทางข้างหน้าอันตรายมาก ถ้าไม่อยากตาย ก็เดินตามรอยเท้าข้าเสียให้ดี ลูกศิษย์ของฉินหวยจาง ดูแลลูกศิษย์ทึ่มของเจ้านี่ให้ดีๆ ละ เจ้าหนู ข้าขอเตือนว่าเจ้าควรจะรู้สถานการณ์ตอนนี้เสียนะ ค่ายกลลวงของเจ้า มันทำอะไรข้าไม่ได้หรอกนะ ผิดครั้งแรกให้อภัยได้ แต่หากกล้าทำอีก ข้าจะให้เวินเค่อสิงหักนิ้วเจ้าเสีย เหตุใดต้องเป็นข้าด้วย ท่านไม่รู้หรือว่าข้ามีฉายาว่า ท่านเวินผู้ใจบุญ การทรมานที่โหดร้ายเยี่ยงนี้ ข้าจะกล้าลงมือได้อย่างไรกัน อาซวี่ เจ้ามาตัดสิน หุบปากเจ้าเสีย ท่านอาจารย์ เจ้าศาลาหลงหยวน ทำไมถึงมาอยู่ที่กันดารเยี่ยงนี้ ป่าไม้กว้างใหญ่ นกแบบไหนก็มีหมดแหละ เช่นนั้นมาอยู่ที่กันดารเยี่ยงนี้ แล้วยังทำค่ายกลเยอะแยะเพียงนี้ ต้องระวังทุกย่างก้าว ขืนเจ้าศาลาออกมาเอง แล้วเขาหลงทางจะทำเยี่ยงไรกัน แบบนี้ไม่เท่ากับว่า วางกับดักหนูไว้ใต้เตียงของตนหรอกหรือ วางกับดักหนูไว้ใต้เตียงของตน ครั้งหนึ่ง มีหนูเข้ามาในห้องข้า จับอย่างไรก็จับไม่ได้ เลยวางกับดักหนูไว้ใต้เตียงสองอัน พอวันรุ่งขึ้นตื่นมาข้ากลับลืมเสียเอง
05:06
เลยเหยียบเข้าไปเต็มๆ ทำให้ข้าโดนกับดักหนูหนีบขาจนหัก เจ้าทึ่ม สาเหตุที่คนเราซ่อนตัวไว้ ก็มีเพียงไม่กี่เหตุผล อาจเพราะเขารู้สึกว่ามีคู่อาฆาตตามไล่ฆ่า ก็เลยจำเป็นต้องซ่อนตัวไว้ ในที่ๆ ไม่มีผู้ใดหาเขาเจอถึงจะได้ หรือไม่ก็ หลงเชวี่ยเป็นคนที่มีจิตใจดีและซื่อบื้อเกินไป และโดนผู้อื่นแกล้งตลอดทั้งชีวิต ไม่เคยผูกพยาบาทกับใคร ลูกศิษย์ของฉินหวยจาง อาจารย์เจ้าเข้าใจจุดนี้ยิ่งกว่าผู้ใดเสียอีก เช่นนั้นก็มีเพียงแค่สาเหตุที่สองแล้ว เสียใจ เขาไม่สามารถเจอคนที่อยากเจอได้อีกแล้ว เขาเลยซ่อนตัวไม่พบใครเสียเลย เพื่อหลีกเลี่ยงการพบคนอื่นที่ทำให้เกิดความคิดถึงคนๆ นั้น ถ้าวันหนึ่งอาจารย์เจ้าไม่อยู่แล้ว ข้าก็อยากหาที่เช่นนี้เพื่อซ่อนตัว ไม่พบผู้ใดอีกเลย เหมือนกับ... เหมือนกับอวี๋ปั๋วหยาที่ทำลายฉินทิ้งหรือ ไม่เป็นไรขอรับ ไม่มีทางหรอก พลังภายในของอาจารย์ลึกล้ำ แล้วยังทำแต่ความดีสะสมบุญอีกด้วย จะต้องอายุยืนร้อยปีแน่นอน ฆ่าคนทำความชั่วกลับร่ำรวยมั่งคั่ง คนสร้างสะพานซ่อมถนนทำความดี กลับตายไม่เหลือกระดูกสักชิ้น อยากตายหรือไง เจ้าเด็กบ้า ท่านผู้อาวุโสเย่ นำทางเถอะ ไม่เข้าถ้ำเสือ จะได้ลูกเสือได้อย่างไรกัน พวกเจ้าจะไปศาลาหลงหยวนไม่ใช่หรือ อยู่ตรงหน้านั่นแล้ว เป็นอะไรกัน พวกเจ้ากลัวข้าวางค่ายกลลอบทำร้ายหรือ ยอดฝีมือทั้งสามท่านคุมตัวข้าอยู่
07:10
ข้าจะทำอะไรได้ที่ไหนกัน เจ้าเด็กโง่ มา ข้าแบกเขาเอง ไปกันเถอะ ช้าก่อน เจ้าสำนักน้อยหลง ต้องขออภัย ถ้าเช่นนั้น ข้าก็ไปก่อนแล้วกันนะ อาซวี่ ไม่ใช่ตาเจ้าเสียหน่อย ข้าไปก่อน - ท่านผู้อาวุโสเย่ - เจ้ามารร้ายแก่ ข้าอำพวกเจ้าเล่นน่า ปัญญาอ่อน ข้ามมาเถอะ ข้าไปก่อนแล้วกันนะ ระวัง ข้าแค่แกล้งล้ม แต่พวกเจ้าล้มจริงหรือนี่ ท่านอาจารย์ ท่านอาเวิน ท่านอาจารย์ ท่านอาเวิน ท่านอาจารย์ เหล่าเวิน เหล่าเวิน อาซวี่ อย่าเพิ่งพูด ข้าไม่เป็นอะไรมากหรอก แค่เหมือนว่าอวัยวะภายในมันเคลื่อนย้ายกันไปหมด แค่ต้องทำให้ชินก่อนก็เท่านั้น ข้าไม่รู้เลยว่า... เจ้าเด็กทึ่มนั่นล่ะ นึกไม่ถึงเลยว่า เขาจะมีพลังกล้าหาญต่อสู้ไปได้ถึงที่สุด ขนาดข้ายังเจ็บไปทั้งตัวเยี่ยงนี้ เขาคงตกลงมาเละหมดแล้วเป็นแน่ เขาไม่ได้ตกลงมา หรือว่าเขาบินได้อย่างนั้นหรือ แปลกจริง ข้ามองดูและเดินตามรอยเท้า ของเย่ไป๋อีทุกย่างก้าวอย่างชัดเจน ทำไมเขาเหยียบแล้วไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย แต่ทำไมข้าเหยียบแล้วถึงโดนค่ายกลได้ ค่ายกลนี้ น่าจะขึ้นอยู่กับจำนวนน้ำหนัก เย่ไป๋อีคนเดียวเหยียบลงไปเลยไม่เป็นอะไร แต่พวกเราสามคนเหยียบเลยสะเทือนถึงค่ายกล เดิมคิดว่าหลงเซี่ยวอยู่ในมือเราแล้ว พวกเขาอาจกลัวว่าหลงเชวี่ยจะโดนไปด้วย
11:20
คิดไม่ถึงว่าค่ายกลของศาลาหลงหยวนจะวิเศษเช่นนี้ ที่นี่คือที่ไหน ทำไมมืดเช่นนี้ ข้านึกว่ามายมโลกเสียอีก ความจริงแล้วที่นี่ไม่ได้สูงขนาดนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าทำเพื่อข้า เจ้าก็คงไม่ถึงกับสลบไป น่าจะเพราะตอนที่เราตกลงมา ก็โดนค่ายกลอันที่สองเข้า ถึงได้ตกลงมาในสถานที่เยี่ยงนี้ ท่านอาจารย์ ท่านอาเวิน พอแล้วๆ ลุกขึ้นเถอะๆ หยุดคร่ำครวญได้แล้ว เจ้าเด็กโง่ กระตุกต่อมสมองแล้วคิดบ้างสิ เจ้าเด็กบ้านั่นเป็นคนเปิดค่ายกล แล้วเขาก็เป็นคนแรกที่ตกลงไป เจ้าคิดว่าเขาอยากตายร่วมกับเจ้าสองคนนั้นหรืออย่างไรกัน จะต้องมีกลลวงเป็นแน่ ใช่ ท่านอาจารย์ไม่ตายแน่นอน ท่านอาเวินก็ไม่ตายแน่นอน วางใจเถอะ คนชั่วมักมีอายุยืนเป็นพันๆ ปี เจ้าตัวก่อหายนะสองคนนั้นไม่ตายง่ายๆ หรอก เหล่าเวิน เจ้ากลัวมากหรืออย่างไรกัน ข้ามีอะไรต้องกลัวล่ะ แล้วเจ้ามาจับข้าทำไม ข้าไม่ได้จับเจ้านะ มนุษย์พิษ เดิมทีอยากให้พวกเจ้าทั้งสองตายไปเป็นศพไม่มีที่ฝัง คิดไปคิดมา การจัดเตรียมที่ละเอียดงดงามเยี่ยงนี้ หากไม่ให้พวกเจ้าได้ชื่นชมกันเสียหน่อย แล้วตายไปอย่างโง่ๆ คงเสียดายของแย่ ดูเด็กๆ ที่น่ารักๆ พวกนี้สิ พวกมันเป็นผลงานที่ข้าภูมิใจมากที่สุด
13:49
นี่คือเหล่ามนุษย์พิษที่ข้าสร้างขึ้นเองเป็นชุดแรก แม้ว่าจะโง่ไปหน่อย แต่อย่างไรก็เป็นผลงานชิ้นแรกของข้า ข้าทนทำลายพวกมันไม่ได้ ก็เลยแอบเลี้ยงไว้ในนี้แทน หากมีผู้ใดเดินผ่านมาละก็ ก็จะเปิดค่ายกลที่สะพานทำให้ตกลงมา และให้เลือดเนื้อแก่พวกมันเพื่อเป็นอาหาร แต่ข้าดันออกไปหลายวัน เด็กๆ คงจะหิวตายกันเป็นแน่ เด็กๆ ได้เริกทานอาหารกันแล้วนะ ที่แท้มนุษย์พิษเป็นพวกที่ศาลาหลงหยวนสร้างขึ้นมานั่นเอง ท่านลุงหลงเป็นคนซื่อตรงมาทั้งชีวิต ไม่คิดว่าลูกหัวแก้วหัวแหวนคนเดียวของท่าน สติจะฟั่นเฟือนเช่นนี้ และร่วมมือกับแมงป่องพิษสร้างมนุษย์พิษขึ้นมา ซื่อตรงหรือ เขาน่ะโฉดเขลาเบาปัญญาเป็นอย่างยิ่ง ข้าเป็นลูกเพียงคนเดียวของเขา เขารู้ทั้งรู้ว่าบนโลกใบนี้ มียาที่สามารถรักษาโรคของข้าได้ แต่กลับปล่อยให้ข้าโตขึ้นมามีหน้าตาที่ไม่เหมือนทั้งคน และไม่เหมือนทั้งผีเยี่ยงนี้ เจ้าพิการตั้งแต่เกิด ไม่มียาใดรักษาได้หรอก แม้กระทั่งยาวิเศษที่ชุบชีวิตคนให้ฟื้นจากความตายได้ ก็ไม่สามารถทำให้เจ้าเติบโตสูงใหญ่ขึ้นได้ เจ้าจะไปรู้อะไรกัน บันทึกหยินหยางอันเป็นสมบัติอันล้ำค่าของหุบเขาหมอเทวดา สามารถรักษาโรคแปลกประหลาดทุกอย่างบนโลกใบนี้ได้
15:03
ในตอนนั้น ที่ป่วยหนักเกินกว่าจะเยียวยาได้ เส้นลมปราณหัวใจทั้งหมดของเขาแตกสลาย เยว่เฟิ่งเอ๋อร์ยังสามารถรักษาเขาจนมีชีวิตขึ้นมาอีกครั้งได้ โรคของข้าก็ต้องรักษาได้ ต้องได้แน่นอน ได้ เจ้าว่าเช่นไรก็เช่นนั้นแล้วกัน เจ้าคือมีด ส่วนข้าคือปลา เอาที่เจ้าสบายใจ เจ้า... ข้ามาเปลืองน้ำลายคุยกับคนใกล้ตายอย่างเจ้าทำไมกัน ตาแก่นั่นไม่ช่วยข้า แต่สวรรค์ช่วยข้า ไม่มีเขา ข้าก็เปิดคลังยุทธ์ได้เช่นกัน น่าเสียดาย ที่พวกเจ้าไม่สามารถเห็นข้าลุกขึ้นยืน ด้วยรูปร่างสูงสง่าได้ แม้ว่าในตอนนั้นหรงเซวี่ยน จะเคยได้บันทึกหยินหยางช่วยชีวิตไว้ได้ แล้วจากนั้นล่ะ การกระทำผิดทำนองคลองธรรม สุดท้ายก็เป็นบ้าจนกลายเป็นมารร้าย เจ้าไม่สนใจเลยหรือ ข้าเกือบลืมไป เดิมเจ้าก็เป็นคนบ้าอยู่แล้ว เจ้าต้องไม่สนใจมันอยู่แล้ว เจ้ารู้อะไรมา เจ้าอยากรู้ความลับของบันทึกหยินหยางหรือ เจ้าถามถูกคนแล้ว เพียงแต่ว่าข้าไม่ชอบเงยหน้าคุยกับคนเท่าไร เจ้าคิดเอาเองก็แล้วกัน เจ้าคือลูกหลานของหุบเขาหมอเทวดาหรือ จะว่าอย่างนั้นก็ได้ เจ้าทึ่ม เจ้าคิดว่ากำลังหลอกใครอยู่ ลูกศิษย์สายตรงของหุบเขาหมอเทวดาตายไปหมดตั้งนานแล้ว แย่แล้ว ขู่ขวัญเขาไม่ได้ เด็กๆ กินพวกมันให้หมด
17:08
ฆ่าพวกมันให้หมดก่อน เจ้าผีบ้าพวกนี้ทำไมถึงได้มีเยอะนัก อาซวี่ เจ้ายังทนไหวหรือไม่ ทนไม่ไหวแล้วจะอย่างไรล่ะ อะไรไร้สาระพูดให้มันน้อยๆ หน่อย หากเรารอดจากพวกมันไปไม่ได้ ก็เท่ากับว่าข้าพาเจ้ามาเสี่ยงอันตรายแท้ๆ เก็บคำพูดไร้สาระที่บั่นทอนจิตใจของเจ้าคืนไปเสีย เหล่าเวิน ได้เจ้าเป็นเพื่อน ชีวิตนี้ก็คุ้มค่าแล้ว โชคดีมากที่ใจเจ้ากับข้าตรงกัน ฟังเจ้าท่องกลอนแล้วข้าปวดหัวเสียจริง หลงเชวี่ย ข้าเย่ไป๋อีอยู่นี่แล้ว ยังไม่ออกมาต้อนรับอีกหรือ ท่านผู้อาวุโส พวกเราต้องเข้าไปหรือไม่ ในศาลาย่อมมีค่ายกลอยู่มากมายเป็นแน่ ให้ข้าเข้าไปลองสำรวจดูก่อน เจ้าก็รอข้าอยู่นี่ อย่าขยับไปไหนละ ฝีมือกระจอก ท่านผู้อาวุโสเย่ ระวัง เจ้าทึ่ม หลงเซี่ยว ไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้ [ไม่แปลกเลยที่ไม่มีใครหาศาลาหลงหยวนพบ] [ที่แท้ ศาลาที่เห็นเป็นเพียงแค่เป็นภาพลวงตาเท่านั้น] [ตัวศาลาหลงหยวนเก๋อที่แท้จริง อยู่ใต้เหวลึกนี่เอง] ท่านอาจารย์ ท่านอาจารย์ ท่านอาจารย์ เจ้ายังไม่ตายจริงๆ ด้วย อาจารย์ข้าล่ะ ตอนนี้อาจารย์เจ้า คาดว่าน่าจะขึ้นสะพานไน่เหอไปแล้วละ หากเจ้าเดินเร็วหน่อย ไม่แน่ว่าอาจตามพวกเขาทัน เจ้าพูดเหลวไหล ข้าโดนคนไล่ตามจนขี้หดตดหายไปตั้งกี่หน มือเดียวนับยังนับได้หมดเลย ทำไมถึงได้ล้วนเป็นเพราะเจ้าทั้งนั้น อย่างเจ้านี่เรียกว่าเย่อหยิ่ง จะนำมาซึ่งผลกรรมในที่สุด
22:17
อาซวี่ คุณชายโจวสงสารข้าหน่อยเถอะ ทั้งชีวิตนี้เสียวเข่อไม่เคยเสียเปรียบผู้ใดมาก่อน แต่วันนี้กลับถูกคนวางกลอุบายหลอก ให้ตกระกําลําบากเช่นนี้ ถ้าหากว่าไม่ได้พบคนอย่างเจ้า คงใช้ความโชคดีทั้งหมดไปเสียแล้วละ ข้าถือว่าโชคร้ายไปหลายภพหลายชาติแล้ว ไปเถอะ ดูเหมือนว่าเราจะอยู่เนินเขานะ ข้านำหน้าเอง เจ้าต้านมันไว้นะ ทำไมกัน หากคนนำหน้าตายไป คิดว่าข้าคนเดียวจะสามารถเอาชีวิตรอดได้อีกอย่างนั้นหรือ ที่ที่เต็มไปด้วยอันตรายเช่นนี้ ก็ไม่ใช่ว่าเราจะไม่เคยเจอมาก่อน ข้านึกเรื่องเล่าขึ้นมาได้เรื่องหนึ่ง แต่ก่อนมีผู้หนึ่งที่อยู่ในทะเลทราย... ท่านเวินผู้ใจบุญ เรื่องนี้ข้าเคยฟังมาแล้ว ไปกันเถอะ อาซวี่ ข้ามมาเถอะ ขอบใจมาก ทำไมกัน ยังไม่อยากลุกขึ้นหรือ เรียบร้อย คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีดินแดนในอุดมคติเยี่ยงนี้อยู่ด้วย พี่ชาย ที่นี่คือที่ใดกัน พี่ชาย พี่ชาย คิดไม่ถึงว่าวิชาหุ่นเชิดของศาลาหลงหยวน จะมีฝีมือประณีตเหนือธรรมชาติถึงขั้นนี้ นี่ของอัปมงคลอะไรกัน ช่วงที่มีชีวิตอยู่ ยังได้ยินเจ้าพูดถึงสิ่งอื่นว่าเป็นของอัปมงคลอีกหรือนี่ ระวัง ข้าแค่ว่าเขาคำเดียวเอง จำเป็นต้องโกรธถึงขั้นระเบิดตัวเองเลยหรือ อาซวี่ เจ้าหมอนี่อารมณ์ร้าย เกือบจะเท่าเจ้าแล้วนะ เจ้าคนโง่ คนชั่วมักมีอายุยืนเป็นพันๆ ปี จริงๆ ด้วย เด็กโง่นั่นร้องห่มร้องไห้อย่างกับ พ่อแม่ตายแล้วเสียอย่างนั้น แต่พวกเจ้ากลับดีจริงๆ มัวแต่มาชื่มชมเรื่องไร้สาระอยู่ที่นี่ ท่านผู้อาวุโส เฉิงหลิ่งล่ะ
27:39
เจ้าตัวประหลาด ถามท่านอยู่นะ ลูกศิษย์อันโง่เขลาของพวกข้าล่ะ หายตัวไปแล้ว เจ้าเด็กเลวนี่ ฝีเท้าวิ่งหนีได้ไวไม่เบา ค่ายกลศาลาหลงหยวนของข้า เต็มไปด้วยกับดักและหลุมพรางมากมาย อย่างเจ้านี่น่ะหรือ ข้าให้เจ้าหนีเตลิดได้ตามสบาย เชื่อหรือไม่ว่า แม้เจ้าจะหิวจนตายอย่างไรก็ไม่มีทางหนีออกไปได้หรอก เจ้าดื้อรั้นมาก ไม่เลวเลย ไม่เลว ข้าล่ะชอบเด็กที่ดื้อรั้นเสียจริง ยิ่งเป็นกระดูกที่ดื้อรั้นไม่ยอมแพ้ พอเคาะถึงจะมีเสียงที่ใสและไพเราะ คิดออกมาแล้วหรือยัง มารง มาเร่งอะไรกัน หุบปากไป เด็กโง่ของพวกข้า ยังอยู่ในมือของหลงเซี่ยวอยู่เลย ก็เพราะไม่ใช่ลูกหลานของเจ้านี่ ถึงปล่อยให้หายไปได้ เหล่าเวิน ค่ายกลนี้เป็นค่ายกลกฎธรรมชาติ เปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา จึงไม่สามารถแก้มันได้ในช่วงเวลาอันสั้น แก้ไม่ได้ก็ช่างมันเถอะ ความแข็งแกร่งเอาชนะได้อยู่แล้ว อย่างมากก็แค่บุกเข้าไป ข้าจะจุดไฟเผาที่นี่มอดไหม้จนไม่เหลืออะไรเลยเชียว เจ้าคนโง่ เจ้ารู้จักโลหะสีม่วงหรือไม่ ไม่รู้ก็ถูกแล้ว ดูจากท่าทางอันโง่เขลาไม่มีความรู้เยี่ยงเจ้า ต้องไม่รู้จักเป็นแน่ เจ้าตัวประหลาด ท่านยังมีอารมณ์เอาข้ามาพูดฆ่าเวลาอีกหรือ รีบๆ แก้เสียเถอะ ข้าจะบอกเจ้าให้ เจ้าจำเป็นต้องรู้ไว้ว่า แรงขับเคลื่อนของค่ายกลทั้งหมดในหุบเขานี้
29:43
ล้วนแล้วมาจากโลหะสีม่วงทั้งสิ้น หากโลหะสีม่วงเกิดไฟไหม้ขึ้นมาละก็ มันจะระเบิดทันที อานุภาพของมันสามารถพัดพาทุกสิ่งอย่าง ไปถึงสรวงสวรรค์ได้เลยทีเดียว นี่คือ นี่คือแผนที่ของหุบเขาหลงหยวน ปล่อยข้า พวกเจ้าปล่อยข้านะ พวกเจ้ามัดข้าไว้ทำไม เก่งนักก็ฆ่าข้าเสีย เจ้าเด็กน้อย แน่นอนว่าข้าไม่ฆ่าเจ้าแน่นอน เจ้าคือลูกชายของจางอวี้เซิน ใช่หรือไม่ เมื่อยี่สิบปีก่อน พ่อเจ้ากับพ่อข้าเคยเป็นเพื่อนรักกันมาก่อน ทำไมเจ้าไม่พูดให้เร็วกว่านี้ พ่อของเจ้ากับปรมาจารย์ของข้าก็เป็นเพื่อนกัน ในเมื่อมีบุพเพสันนิวาสต่อกัน มีอะไรเราค่อยๆ พูดค่อยๆ จากันสิ ถ้าหากไม่มีบุพเพสันนิวาสนี้ ข้าจะยังให้เจ้าตายอย่างไม่ต้องทรมานได้ แต่ก็เพราะพ่อเจ้าและหลงเชวี่ยเป็นเพื่อนรักกัน ข้าจึงยอมให้เจ้าตายไปอย่างง่ายดายไม่ได้เด็ดขาด เจ้าวางใจเถอะ พวกเขาทั้งสองล้วนเป็นยอดฝีมือที่ข้าฝึกออกมาเอง พวกเขาจะทำให้เจ้ารู้สึกสบายเป็นแน่ เริ่มจากตรงไหนดีละ ข้าควักดวงตาของเจ้าก่อนดีกว่า ดวงตาของมนุษย์เป็นวัสดุที่ดีในการหลอมอาวุธ ชะ...ชะ...ช้าก่อน เจ้ารู้หรือไม่ว่า ทำไมข้าถึงชอบทำอะไรในชั้นใต้ดิน เพราะนับตั้งแต่ที่ข้าเกิดมา
32:06
ก็มีชีวิตอยู่ในอยู่แต่ในความมืดอย่างอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ในเมื่อชะตาฟ้าลิขิตให้ข้ามีชีวิตอยู่ในความมืดมิด ข้าก็จะนำความมืดมาเป็นบ้านของตนเอง เกิดอะไรขึ้น ชอบทำอะไรในชั้นใต้ดินมากขนาดนี้เชียวหรือ หรือว่า เจ้าเกิดมาก็เป็นหนูที่อยู่ในท่อระบายน้ำใต้ดินอย่างนั้นหรือ โลหะสีม่วง ถูกต้อง รังหนูของเจ้าคดเคี้ยวเป็นอย่างมาก ถึงแม้มีจะแผนที่แล้ว แต่ใครอยากจะไปเจาะล่ะ ข้าก็เลยระเบิดทางไปเสียเลย ลูกของข้า พวกเจ้าทำอะไรกับลูกของข้า นั่นคือหัวใจของลูกข้าเชียวนะ มนุษย์พิษเป็นเด็กของเจ้า หุ่นเชิดก็เป็นเด็กของเจ้า เจ้ามันเป็นหนูที่เลี้ยงดูแต่พวกสวะ สถานที่ที่ไม่มีขอบเขตสิ้นสุดเยี่ยงนี้ ไปหาดินระเบิดมาจากไหนตั้งมากมายกัน ดีที่ลูกเจ้ามีเยอะ แถมยังใจกว้างอีกต่างหาก ไม่กลัวที่จะสละชีพ ที่ข้ายังมีเหลืออีกหนึ่งชิ้น คืนให้เจ้าแล้วกัน เหล่าเวิน ช้าก่อน ช้าก่อน มา เจ้าบอกข้ามาสิ เข็มที่อยู่บนหัวของลูกศิษย์ข้าสามารถเอาออกได้หรือไม่ โจวจื่อซู เจ้าฆ่าลูกของข้าไป เอาหัวใจของพวกเขามาทำดินระเบิด ข้าเองก็จะไม่ปล่อยลูกศิษย์ของเจ้าไปแน่ ถึงตายก็จะให้เขาตายไปพร้อมข้า เจ้าหนู เจ้าคิดให้ดีๆ นะ
34:23
จากที่ข้ารู้มา ในสถานการณ์ที่มนุษย์ยังมีแขนขาที่แข็งแรงสมบูรณ์ กับตอนที่แขนขาทั้งสี่พิการ จะมีปฎิกิริยาตอบสนองที่แตกต่างกันอยู่สองอย่าง ให้ข้าช่วยให้เจ้าได้ลิ้มรสมันเสียหน่อยดีหรือไม่ ข้าเกิดมาก็ไม่สมบูรณ์อยู่แล้ว เจ้าขู่ให้ข้ากลัวไม่ได้หรอกนะ ข้าก็ไม่เคยคิดจะปล่อยเจ้าไปอยู่แล้ว ท่านผู้อาวุโสเย่ เสียบของเล่นก๊องแก๊งนี่ไว้ทำไมกัน อย่านะขอรับ ทำไมถึงจะไม่ได้ กลัวอะไรกัน ไม่ตายหรอกน่า ถ้าตายข้าจะชดใช้ใหม่ให้เจ้าเอง ท่านอาจารย์ พวกท่านมาช่วยข้าอีกแล้วหรือ คำว่า อีกแล้ว นี่สำคัญมากเลยนะ อาซวี่ ก่อนที่เจ้าจะรับลูกศิษย์ ทำไมถึงไม่ทำนายโชคชะตา ดูดวงแปดอักษรเสียก่อนเล่า ลูกศิษย์เจ้ามีชะตากรรมอะไรกันถึงได้โชคร้ายเยี่ยงนี้ มีอุปสรรคทุกย่างก้าว ทุกที่ทุกแห่งล้วนมีแต่ภัยอันตราย ท่านอาจารย์ พวกเขาจะควักดวงตาข้า เจ้าสำนักศาลาหลงมีแต่คุณธรรมและเมตตาธรรม แต่เจ้ากลับโหดร้ายเยี่ยงนี้ คุณธรรมเมตตาธรรมหรือ ตาแก่ที่มีคุณธรรมและเมตตาธรรมจอมปลอม นั่งดูดายดูลูกชายแท้ๆ ของตนเอง มีชีวิตอยู่ที่เหมือนตายทั้งเป็น คำพูดเหลวไหลพวกนี้ รอเจอพ่อของเจ้าแล้วค่อยพูดเถอะ ท่านอาจารย์ หุ่นตัวนี้กับเจ้า...คนชั่วนี่ หน้าตาเหมือนกันมากเลย ก็เพราะหุ่นตัวนี้นี่แหละ ที่พาพวกข้าหาทางเข้าไปใต้ดินจนได้ น่าจะเป็นหลงเชวี่ย ที่สร้างตามแบบลูกกตัญญูของเขาเอง คนบางคนกลับชาติมาเกิดกับพ่อแม่ของตน ก็เพื่อมาสร้างปัญหา ท่านอาจารย์ นี่มันกลิ่นอะไรกัน กลิ่นเหม็นมาก
37:01
เหล่าศพเดินได้ตามหุบเขาและท้องทุ่งรกร้าง ต้องขออภัย ที่ต้อนรับได้ไม่ทั่วถึง =หลงเชวี่ย เจ้าศาลาแห่งศาลาหลงหยวน= นี่คือหลงเชวี่ยหรือ ท่านลุงหลง จื่อซู นี่คือเสียงของเจ้าจริงๆ ด้วย ข้านึกว่าตัวเองกำลังฝันอยู่เสียอีก เป็นอย่างไรบ้าง อาจารย์ของเจ้ายังสบายดีหรือไม่ ท่านลุงหลง ท่านลุงหลง ท่านยังจำข้าได้อย่างนั้นหรือ อาจารย์ท่านไม่อยู่แล้ว จำได้สิ ทำไมถึงจะจำไม่ได้ละ เมื่อคนเราเจ็บปวดจนไม่กล้าที่จะเผชิญกับความจริง ก็ทำได้แค่จมอยู่กับความทรงจำในอดีต ข้าน่ะ แค่ปิดตาลงก็สามารถเห็นเจ้า ที่มีท่าทางกำยำน่าเอ็นดู เมื่อตอนที่เพิ่งเข้ามายังเคหาสน์สี่ฤดู หวยจางก็ไม่อยู่แล้ว ใช่ บางคนตายแล้วก็เหมือนกับยังมีชีวิตอยู่ บางคนมีชีวิตอยู่ก็เหมือนกับตายทั้งเป็น ลูกชายของเจ้ายังมีชีวิตอยู่นี่ สู้บีบคอให้ตายตอนเพิ่งเกิดเลยยังจะดีเสียกว่า เขาไม่ใช่ลูกข้า เขามันคือสัตว์เดรัจฉาน
39:07
ลูกชายข้าตายไปตั้งนานแล้ว ข้าขี้เกียจจะยุ่งกับปัญหาระหว่างพ่อลูกของพวกเจ้า เจ้าอยากจะปิดหูปิดตาหลอกตัวเอง ข้าก็ไม่ยุ่ง แต่ว่าเจ้าสัตว์เดรัจฉานของเจ้า พูดโกหกหลอกลวงผู้คนไปทั่ว ใช้ชื่อเสียงของหลงหยวนเก๋อก่อเรื่องหลอกลวง เรื่องพวกนี้เจ้าก็ไม่สนใจหรือ ข้าทำอะไรไม่ได้ ท่านลุงหลง เจ้าลูกเวรนี่กักขังข้าไว้ที่นี่ มาไม่รู้กี่ปีแล้ว คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะกล้าลงมือทำกับพ่อเจ้าได้อำมหิตเยี่ยงนี้ แม้สัตว์เดรัจฉานก็ยังไม่สู้เจ้า ถ้าข้าคือสัตว์เดรัจฉาน แล้วเขามันคืออะไรกัน เสือถึงร้ายอย่างไรก็ไม่กินลูกตัวเองหรอก แต่เขากลับทำกับข้าได้โหดเหี้ยมเยี่ยงนี้ เขารู้ทั้งรู้ว่าบนโลกนี้มีสิ่งที่ สามารถรักษาโรคที่ข้าเป็นอยู่ได้ แต่เขากลับให้ข้ามีชีวิตอยู่อย่างคนจะเป็นจะตาย ไร้ประโยชน์เช่นนี้ ข้าทำกับเขาเช่นนี้แล้ว แต่เขาก็ยังไม่ยอมช่วยข้าอีก พูดจาเหลวไหลอะไรอยู่ พ่อเจ้าเป็นห่วงเป็นกังวลอาการป่วยของเจ้า ใครๆ ก็รู้ เขาบอกให้ข้าช่วยเอาบันทึกหยินหยางมาให้เขา บันทึกหยินหยางที่อยู่ในคลังยุทธ์ ♪ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีเทา ข้ามผ่านลำธารที่หนาวเหน็บ♪ ♪เงาจันทรในจอกเหล้ายามราตรี สะท้อนรอยยิ้มที่เศร้าสร้อย♪
41:03
♪ผู้ใดให้ข้าควบอาชาข้ามผ่านลำธาร ทะเลสาบ ทั่วทั้งสี่ทิศ♪ ♪ผู้ใดกันหลงมัวเมาอยู่ในฝัน ตื่นขึ้นมาไม่พบเจอทางกลับบ้าน♪ ♪สายฝนในฤดูใบไม้ร่วมอันหนาวเหน็บ จุมพิตที่นอกหน้าต่างของข้า♪ ♪ผู้ใดเกลียดชัง ผู้ใดใส่ร้าย ข้าไม่สน ความโศกเศร้าของข้ายังคงอยู่♪ ♪สายสมแห้งฤดูใบไม้ผลิพัดพาความเขียวขจีไปตามลำธาร♪ ♪แต่ก็มิอาจทำให้ใจข้านั้นอบอุ่น♪ ♪หรือว่าสิ่งนั้นเป็นแสงสว่างของเรา โดยมิทันรู้ตัว♪ ♪ยังมิสายไปที่เรานั้นได้พบเจอกัน♪ ♪อย่าปล่อยให้ฤดูกาลผ่านเลยไปโดยมิทันได้ทำอันใด♪ ♪ละทิ้งการผจญภัยบนหลัง เพื่อชีวิตที่เงียบสงบ♪ ♪ลำธารและภูเขานับพันลี้ แสงสว่างจากนครัวเรือนับหมื่น♪ ♪เรื่องราวในอดีตเลือนหายไปดั่งหมอกควันท่ามกลางพายุทราย♪
42:10
♪ข้าจะใช้ช่วงเวลาที่เหลืออยู่กับเจ้าอย่างมีความสุข♪ ♪ภูเขาสูง แม่น้ำกว้างไกลเพียงใด เจ้ากับข้าอยู่เคียงข้างกันตลอดไป♪

DOWNLOAD SUBTITLES: