MULTISUB【山河令 Word Of Honor】EP11 | 张哲瀚龚俊仗剑江湖,执手天涯 | 张哲瀚/龚俊/周也/马闻远/孙浠伦/陈紫函/寇振海/黑子 | 古装武侠片 | 优酷 YOUKU

MULTISUB【山河令 Word Of Honor】EP11 | 张哲瀚龚俊仗剑江湖,执手天涯 | 张哲瀚/龚俊/周也/马闻远/孙浠伦/陈紫函/寇振海/黑子 | 古装武侠片 | 优酷 YOUKU

SUBTITLE'S INFO:

Language: Thai

Type: Robot

Number of phrases: 677

Number of words: 839

Number of symbols: 17564

DOWNLOAD SUBTITLES:

DOWNLOAD AUDIO AND VIDEO:

SUBTITLES:

Subtitles generated by robot
00:28
♪ถามกระบี่ ถามดาบ เมื่อใดบุญคุณและความแค้นจักจบสิ้น♪ ♪หวาดกลัวความเคียดแค้นชิงชัง จะทวีความวุ่นวาย♪ ♪ถามด้วยเล่ห์ ถามด้วยกลอุบาย ว่าผู้ใดเหนือกว่า♪ ♪ชะตาชีวิตผันผวน มิอาจคาดเดา♪ ♪ถามเส้นทาง ถามการเดินทาง สู่ขุนเขาอันไกลโพ้น♪ ♪สหายรู้ใจอยู่หนใด ช่างอ้างว้างเปล่าเปลี่ยว♪ ♪ถามสายฝน ถามแสงแดด ความในใจสุดแสนคณานับ♪ ♪มีเพียงแสงจันทร์ที่อยู่เคียงทุกคืนวัน♪ ♪ถามบุปผา พฤกษา ที่ผลิบานแย้มงาม♪ ♪ชีวิตที่ปิติยินดีแสนสั้นนัก เพียงไม่กี่ยามราตรีวสันต์♪ ♪ถามสารท ถามเหมันต พายุหิมะโหมกระหน่ำ♪ ♪เมฆหลากสีอันเปราะบางย่อมสลายไปตามกาลเวลา♪ ♪บุปฝาผลิบาน หากสวรรค์มีตา♪ ♪โปรดอย่าขบขัน ความโหดร้ายของชีวิต♪ ♪ยุทธภพคับแค้นเหลือคณา♪ ♪ผู้วายชนม์ ข้าลืมหมดสิ้น♪ ♪บุปผาร่วงโรย หากสวรรค์มีตา♪ ♪โปรดอย่าสมเพช ความโหดร้ายของชีวิต♪ ♪สิ้นวีรชน ชีวิตที่แสนสั้น♪
01:30
♪ผู้วายชนม์ ข้าลืมหมดสิ้น♪ = นักรบพเนจรสุดขอบฟ้า= =ตอนที่ 11= รายงานอาจารย์ อนุสรณ์ห้าทะเลสาบซ่อมแซมเสร็จเรียบร้อย อีกไม่นานวันชุมนุมจอมยุทธจะจัดขึ้นที่นี่ อนุสรณ์ห้าทะเลสาบจะกลายเป็นพยาน ให้อาจารย์ได้ก้าวขึ้นไปสู่ตำแหน่งผู้นำยุทธภพอีกครั้ง ช่างเป็นยุทธพที่มีตำนานมาหลายชั่วอายุคนเสียจริง =สมาคมห้าทะเลสาบ= ผู้นำยุทธภพอะไรกัน ข้าทุ่มเททั้งกายและใจ ก็เพื่อทำสานต่อสิ่งที่บรรพบุรุษของเราทำไว้ จะขาดทุนหรือกำไร ก็ช่างมันเถอะ ขอรับ เวินเค่อสิง เจ้าเป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีก ข้าบ้านั่นจึงจะปกติ ถ้าไม่บ้า พวกเจ้าคงจะกลัวจนหัวหดกันไปหมด เหตุใดเจ้าจะต้อง ฆ่าผีแห่งความไม่เที่ยงขาวโดยไร้เหตุผลตอนนี้ เหตุใดเจ้าต้องให้เหล่าสตรีของข้า ไปป่าวประกาศครึ่งเพลงกลอนของผีหุบเขาชิงหยานั่น เจ้าคิดอะไรในหัวอยู่กันแน่ อย่าได้ถือเอาความอดกลั้นเป็นการให้อภัย เวินเค่อสิง ท่านประมุขโปรดใจเย็น นายท่านแค่กังวลว่าจะวุ่นวาย พวกเราเองก็แค่เป็นห่วงท่านประมุข อยากรับใช้ท่านให้ดียิ่งกว่านี้ เชียนเฉี่ยว เจ้าลุกขึ้นมา
03:23
เจ้ากลัวเขาใช่หรือไม่ ข้าไม่กลัว ผีงานศพ เจ้าออกไปก่อน ข้ามีงานจะสอบให้กับผีรูปงามตามลำพัง เวินเค่อสิง ตอนนี้เจ้าปีกกล้าขาแข็งแล้วใช่หรือไม่ นายท่าน ลุกขึ้นเถอะ ท่านประมุข ผีรูปงามมิบังอาจ ขอท่านอภัยในความหยาบคายของนายท่านด้วย สิ่งที่ท่านทำล้วนมีความหมายลึกซึ้ง พวกเราเพียงแค่ต้องปฏิบัติตาม ลึกซึ้ง ข้าก็แค่จู่ๆ เกิดอยากฆ่าคนขึ้นมาเท่านั้น จะมีเรื่องอันใดให้ลึกซึ้ง ผีความไม่เที่ยงกระวนกระวายกระสับกระส่าย ท่านสังหารผีความไม่เที่ยงขาวมือขวาของเขา นั่นถือเป็นคำเตือนให้เขา ผีรูปงาม เจ้ารู้หรือไม่ว่าจุดจบของผู้ที่ คิดจะลองเดาความคิดของข้านั้นเป็นอย่างไร ผู้ที่ทำเพื่อประโยชน์ของตนเอง ถึงจะคิดเดาความคิดของท่าน ข้าน้อยมีเพียงความภักดี แค่อยากได้รับใช้ท่านประมุขและนายท่าน ข้าน้อยไม่รู้สึกละอายใจใดๆ เจ้าวางใจ ทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุมของข้า ข้ามีเรื่องอื่นต้องการให้เจ้าไปทำ เจ้าค่ะ ข้าน้อยรับบัญชา เจ้าได้ฝึกวิชาปลอมตัวมาจากเคหาสน์สี่ฤดูหรือไม่ เจ้าค่ะ เช่นนั้นเจ้าเคยไปที่นั่นหรือไม่ ไม่เคยเจ้าค่ะ ยามข้าน้อยยังเล็กได้บังเอิญ มีชะตาได้พบผู้มีความสามารถในยุทธภพ
05:22
บุญคุณจากข้าวหนึ่งมื้อ ศิษย์พี่ผู้นั้นเห็นใจที่ข้าน้อยหน้าเสียโฉม จึงสอนวิชาปลอมตัวให้ ก็เท่านั้น เช่นนั้นผู้นี้ก็คงเป็นฉินหวยจาง ประมุขของเคหาสน์สี่ฤดู เป็นศิษย์พี่ฉินเจ้าค่ะ ได้ยินมาว่าเคหาสน์สี่ฤดูดอกไม้บานตลอดปี เป็นสถานที่ที่สวยงามมาก ในเมื่อเจ้ามีความสัมพันธ์กับฉินหวยจางเช่นนี้ แล้วเหตุใดจึงไม่เคยไปเยี่ยมเยียน ข้าน้อยได้เข้าร่วมลัทธิผีแล้ว ย่อมมิอาจอาลัยอาวรณ์ถึงความครื้นเครงทางโลกได้ เพียงอยากมีใจภักดีต่อหุบเขาผี สวามิภักต่อท่านประมุข ใช่ พวกเรานั้นเป็นผี ผีเจอแสงสว่างก็ต้องปลิวเป็นขี้เถ้า =ผลไม้= =พรรคเยว่หยาง= (ใต้หล้ากว้างใหญ่) (ในวันนี้มีเพียงข้า) (เตร็ดเตร่ไปทั่วตามลำพัง) (เหตุใดยังต้องอยู่ที่นี่) (ดูตัวตลกพวกนั้นร้องเล่นงิ้วอยู่อีก) =พรรคเยว่หยาง= (หรือครึ่งชีวิตของนั้นข้ายังดูไม่เบื่อพอหรือ) (หลายปีมานี้) (ข้าไล่ตามอะไรอยู่) =ยามค่ำ 11 นาฬิกา มาที่สวนปีกเหนือ=
08:52
ลับๆ ล่อๆ จะไปทำอะไร ข้า ข้าหิวจนนอนไม่หลับ อยากไปหาอะไรกิน ไม่ได้หรือ ได้ ได้แน่นอน อนาคตเมื่อคุณชายจางได้เป็น เจ้าสำนักพรรคเยว่หยางแล้วละก็ อยากทำอะไรก็ทำ แต่นั่นเป็นเรื่องในอนาคต คุณชายจางอยากกินอะไร ข้าจะไปบอกคนครัวให้ ท่านนะ กลับไปรอที่ห้องก่อน ไม่ต้องวุ่นวายขนาดนั้นหรอก ข้าไปหาอะไรที่เหลือหลังครัวกินก็ได้ หากท่านไม่กลับไปละก็ ข้าเพียงได้แต่ต้องไปบอกท่านอาจารย์ พี่เซียง ท่านก็มาหรือ ดึกดื่นค่อนคืนมาทำอะไร อาจารย์กับอาเวินละ อาจารย์ไม่ได้ให้ท่านมารับข้าหรือ รับเจ้าหรือ พี่เซียง ข้าเคยเจอคนนั้น เขาเป็นนักการเรือนใน ที่แท้ก็เป็นคนของอาจารย์นี่เอง ข้ามาแล้ว อาจารย์ละ เจ้าเป็นอะไรกับผีรูปงาม เจ้ายุ่งอะไรด้วย เด็กโง่ รีบหนีไปเร็ว พี่เซียง รีบไปสิ เจ้าเด็กเหลือขอ พี่เซียง เฉิงหลิ่ง เหล่าฉิน ฝากด้วย =วิหารฉงอู่= (คืนวันผันเปลี่ยน สุดท้ายก็ไม่หลงเหลือสิ่งใด) (โจวจื่อซูนะ โจวจื่อซู) (เจ้าคิดว่าตนเองฉลาดมาทั้งชีวิต) (เจ้าพยายามหนีออกมาจากเทียนชวง) (ก็เพื่อให้ตนเองตกตายด้วยสุรางั้นหรือ) (คนเขลาบนโลกมากมายดั่งเม็ดทราย)
11:50
(แต่ใครเล่าจะเขลาไปกว่าเจ้า) อย่ามายุ่งกับข้า เฉิงหลิ่ง เป็นอย่างไร หาเจอหรือยัง ไม่เจอ ไปหาด้านนั้น ได้ - แบ่งคนไปทางนั้น - พวกเจ้าไปทางนี้ ได้ คุณชายเวิน เสียมารยาทแล้ว พวกเรากำลังหาตัวขโมย ไม่ทราบว่าคุณชายเวินเห็นชายผู้หนึ่ง ที่ในมือถือผีผาอยู่บ้างหรือไม่ แต่ก็อาจจะไม่ได้ถือผีผาอยู่ เจ้าหมายถึงฉินซงมารแห่งเสียงเพลง ค่อยยังชั่ว คุณชายรู้จักคนคนนี้ เป็นอย่างนี้ขอรับ เขากับอีกโจรอีกคน ลักพาตัวคุณชายน้อยจางเฉิงหลิ่งไป แต่พวกเราได้สั่งให้ผู้คุมปิดประตูเมืองแล้ว ขอคุณชายเวินให้การช่วยเหลือด้วยขอรับ ข้าว่าเจ้าควรจะรู้เวลาและหน้าที่เสียหน่อยนะ บอกเบาะแสของหลิวหลีเจี่ยมา จะได้ไม่ต้องทนทรมานเลือดเนื้อ เจ้าสตรีห้าว เหตุใดเจ้าจึงไม่รู้จักอ่อนโยนต่อสตรีบ้างเลย น้องชายตัวน้อยน่ารักคนนี้ ได้รับความทุกข์ทรมาน จะหมดหล่อเอา เด็กน้อย เจ้าเจ็บมากหรือไม่ ให้ข้าช่วยเจ้าเป่าหน่อยดีหรือไม่ เจ้าผู้หญิงไร้ยางอาย อย่ามาแตะต้องข้า ข้าจะแตะเจ้า เจ้าพวกสุนัขกลุ่มนี้ตามได้กระชั้นชิดเสียจริง เหตุใดเจ้าสามคนนั้นจึงยังไม่มาเป็นกองหนุนให้ข้าอีก สหายร่วมพรรคกับเจ้าลักพาตัวคนไปไว้ไหน เจ้าจะบอกเอง หรือจะให้ข้าเค้น เอาคำตอบมา
14:58
เด็กน้อย ตอนนี้จะบอกได้หรือยัง เจ้าข้าฆ่าเสียเถอะ ไม่มอบหลิวหลีเจี่ยออกมาแล้วยังจะอยากตายอีก เด็กดี ฆ่าเจ้าน่ะมันง่ายเกินไป ข้าน่ะมีวิธีเป็นร้อย ที่น่ารันทดกว่าฆ่าเจ้าอีก เจ้าพอได้หรือยัง นางยั่วสวาท นายท่านน่ะไม่อยู่อดทนรอ ให้เจ้าแสดงแต่ละร้อยวิธีนั่นหรอกนะ เจ้าเด็กนี่ดูบอบบางนัก แต่กระดูกกลับแข็งเสียจริง บังคับให้พี่สาวคนนี้ต้องแสดงฝีมือจริงๆ เสียแล้ว เจ้าเด็กตัวเล็กแค่นี้ อย่าแสดงฝีมือจนปล่อยไก่ทำถึงตายซะละ ไม่เช่นนั้นเราได้ถูกฝังไปพร้อมกันแน่ ปล่อยซะ ข้าเอง เจ้าไปดูสิว่าเจ้าตัวประหลาดเจี่ยงไปหาเหล่าฉิน นานเพียงนี้แล้วเหตุใดจึงยังไม่กลับมา ข้าไม่ไปหรอก ข้าไม่สนใจความเป็นตายสองคนนั้นหรอก ข้าอยากจะดู ฝีมือที่แท้จริงของเจ้า เช่นนั้นก็เตรียมน้ำหนึ่งกาละมัง แล้วเอากระดาษเซวียนจื่อมา มือที่เจ้าเล่นผีผานี้ นับว่าพิการแล้ว ก่อนหน้านี้มีชายคนหนึ่งหลงคิดว่าตนฉลาด ข้าก็ได้ถามเขาหนึ่งคำถาม เขากลับไม่ยอมตอบเช่นกัน ไม่มีทางเลือก ข้าเพียงได้แต่ หักกระดูกเขาทีละนิ้วๆ ทั่วร่าง
16:49
ค่อยๆ เค้นเอาคำตอบออกมา ท่านพ่อเคยบอกข้าว่า มนุษย์มีกระดูกทั้งหมดสองร้อยหกชิ้น คล้ายว่าเมื่อหักชิ้นที่แปดสิบกว่า ชายคนนั้นก็ตายซะแล้ว ฉินซง เจ้าบอกข้ามาตอนนี้ ผู้สมรู้ร่วมคิดเจ้าจับคนไปไว้ที่ไหน เป็นอย่างไร ไม่ต้องใช้การทรมานด้วยหมัดเท้าปักบุปผาเช่นเจ้า น้ำหนึ่งกาละมัง กระดาษหนึ่งกอง ข้าไม่เคยเห็นชายชาตรีคนใดที่จะ ทนการทรมานด้วยน้ำนี้ได้ นับถือ นับถือจริงๆ เจ้าสตรีห้าว สมกับที่ว่า ไม่โหดเหี้ยมไม่นับเป็นชายชาตรี พี่สาวเทียบกับเจ้าแล้ว ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน เป็นอย่างไร อยากพูดหรือยัง ข้าพูด หลิวหลีเจี่ยอยู่ที่ หลิวหลีเจี่ย เจ้าว่าอะไร พวกเจ้ายังมีลูกไม้อะไรอีก แสดงออกมาให้หมดสิ ดูสิว่าข้าจะทนไหวหรือไม่ พ่อข้าคือจางอวี้เซิน จอมยุทธจิ้งหู เขาไม่มีลูกชายที่อ่อนแอ เจ้าเป็นใคร ถึงกล้าเป็นศัตรูกับพวกข้าสี่ยอดสังหาร แค่พวกแมงป่องเหม็นเน่า ไม่คู่ควรที่จะรู้ชื่อข้า เจ้ารู้จักแมงป่องพิษ ข้ารู้ ข้าเป็นบรรพบุรุษเจ้าอย่างไรเล่า อาจารย์ เหตุใดเจ้าจึงกลับมาคนเดียว เหล่าฉินล่ะ
19:43
ข้าหาเหล่าฉินไม่เจอ (บาดแผลทัณฑ์ตะปูบ้านี่) (ไม่ได้การละ ข้าคงรับมือได้ไม่นาน) (ต้องรีบจบศึกนี้โดยด่วน) เจ้าเด็กนี่เหตุใดถึงมาอยู่ที่นี่ หยุดพูดไร้สาระ รีบฆ่าเขาก่อนค่อยว่ากัน อาจารย์ เจ้าเป็นใครกันแน่ ในเมื่อเจ้ารู้จักแมงป่องพิษ เช่นนั้นก็ต้องรู้ว่า หากราชาแมงป่องต้องการสังหารใคร ต้องการสิ่งใด ใครก็ห้ามไม่ได้ทั้งนั้น บังเอิญจริง คนที่ข้าต้องการสังหาร ของที่ข้าต้องการ ใต้หล้าก็ไม่มีใครห้ามได้ ตัวประหลาดเจี่ยง อาจารย์ อย่ากลัว ข้าอยู่นี่ เขาอ่อนกำลังจนใกล้ทรุดลงแล้ว พวกเราลุยพร้อมกัน จับเป็นละ ความแค้นของฉินซงกับตัวประหลาดเจี่ยง ข้าจะต้องล้างแค้นให้สาสม พ่อหนุ่มหล่อ ข้าจะให้เจ้าได้รับรู้ว่า อะไรที่เรียกว่าอยู่มิสู้ตาย อาเวิน ใครทำร้ายเจ้า อาเวิน พวกเขาลักพาตัวข้ามา แล้วยังทำอาจารย์บาดเจ็บ ไม่ต้องสู้ต่อ รีบพาเฉิงหลิ่งออกไป ไม่ได้ คนที่ทำเจ้าบาดเจ็บ ข้าจะสับร่างมันแหลกเป็นชิ้นๆ ไป อาจารย์ นี่คือ นี่คืออะไร อย่ากลัวไป พาเฉิงหลิ่งไป เจ้าไม่ไปก็ดี หากได้ตายพร้อมเจ้า ก็ถือเป็นจุดจบที่ไม่เลว ใครอยากจะตายพร้อมเจ้ากัน ร่วมเป็นร่วมตาย
22:44
ทั้งสองท่านช่างสุนทรีย์เสียจริง ยินดีต้อนรับ ขออภัยที่มิได้ออกไปต้อนรับ เจ้าคนเลวสองคนนี้แหละ ที่ฆ่าเหล่าเจี่ยง สังหารเหล่าฉิน สู้ผู้อื่นมิได้ ขายขี้หน้าเจ้านาย ยังมีหน้ามาพูด ผู้นำโจว เจ้าไม่คิดจะแนะนำ สหายที่ร่วมเป็นร่วมตายข้างกายเจ้าหน่อยหรือ เจ้าเป็นใคร เหตุใดถึงส่งให้คนมาลักพาตัวเฉิงหลิ่ง สหายคนนี้อยากรู้ตัวตนของข้า มิใช่ว่าไม่ได้ ขอแค่เจ้าบอกข้าก่อนว่าเจ้าเป็นใคร ไม่เช่นนั้นเรามาพนันกัน ใครแพ้ต้องบอกคนชนะ ว่าตนเองเป็นใครกันแน่ คนนี้พูดมากกว่าเจ้าเสียอีก ฝ่าบาท พวกเขาเป็นใครกัน คนหนึ่งเป็นผู้นำเทียนช่วง อีกคนหนึ่งเป็นหัวหน้าบรรดาผีชั่วร้าย ผู้นำเหล่าผีหรือ สองความหายนะนี้ เหตุใดถึงมาอยู่ด้วยกันได้ พี่ใหญ่ ไม่เป็นไร ท่านอย่ากังวลจนกระทบต่อร่างกายเอา สี่ยอดสังหาร ในเมื่อกล้าเสี่ยงลักพาตัวเฉิงหลิ่งไป ต้องเป็นเพราะต้องการเค้นเอาเบาะแสหลิวหลีเจี่ยแน่ ขอแค่เฉิงหลิ่งไม่พูด ก็ไม่น่าจะมีอันตรายถึงชีวิต พอแล้ว อาจารย์ อาเวิน พวกท่านล้วนมาช่วยข้า ที่แท้พี่เซียงก็ไม่ได้หลอกข้า
25:01
พวกท่านไม่ได้ทอดทิ้งข้าไป เจ้าเด็กโง่ เจ้าเรียกข้าว่าอาเวิน แล้วเรียกเขาว่าอาจารย์ ฟังดูเหมือนว่าข้าจะเด็กกว่าเขานะ แล้วข้าไม่ได้แก่กว่าเจ้าหรืออย่างไรกัน สี่ยอดสังหารทรมานเจ้าขนาดนั้น เจ้ายังไม่ร้อง เหตุใดเจอพวกข้ากลับเป็นเช่นนี้ไปเล่า พอแล้วๆ เป็นลูกผู้ชายหน่อย พวกเขาทรมานข้า ข้ายอมตายไม่ยอมจำนน มีเพียงข้าได้เจอพวกท่านข้าถึง... อาจารย์ อาเวิน ข้ามีเรื่องมากมายอยากบอกพวกท่าน หอมจริงๆ อาซวี่ เฉิงหลิง เจ้าคงหิวแล้วสินะ เจ้ากินก่อน อาจารย์ ข้ารู้ มีเพียงพวกท่านที่จริงใจดีต่อข้า เด็กโง่ ลุงพวกนั้นก็ดีต่อเจ้ามากไม่ใช่หรือ ข้าได้ยินว่าเกาฉง ยังจะให้ลูกสาวคนเดียวของเขาหมั้นกับเจ้า อาเวินไม่มีลูกสาวที่ไหน มีแค่อาเซียง ข้าอย่างไรก็ได้ กลัวแต่ว่าเจ้าจะรับไม่ได้ พวกเขาแค่อยากให้ข้ามอบหลิวหลีเจี่ยให้ ไม่มีใครจริงใจต่อข้า หรือความแค้นของตระกูลข้า แรกเริ่ม ข้าคิดว่าพวกเขาเห็นข้าเป็นเหมือนหลานชายจริงๆ ต่อมาข้าถึงได้เข้าใจ พวกเขาไม่ได้นับพ่อของข้าเป็นพี่น้องด้วยซ้ำ แล้วจะนับข้าเป็นคนของเขาได้อย่างไร เด็กโง่ เจ้าหมายความว่าอะไร ลุงเกาไม่ได้รีบร้อนเรื่องการล้างแค้นใดๆ แถมเขายังเอาเรื่องนี้มาเป็นข้ออ้าง ในการจัดงานชุมนุมจอมยุทธอีก ตั้งแต่ที่ข้ามาพรรคเยว่หยาง ไม่มีใครสนใจใยดีข้าอย่างแท้จริง ไม่มีใครเคยถามว่าข้าต้องการอะไร
26:50
เช่นนั้นเจ้าต้องการอะไร ข้าอยากเรียนวรยุทธ์ ข้าอยากล้างแค้นด้วยมือตนเอง ข้าไม่อยากเป็นเด็กไร้ค่า ที่ให้คนอื่นเสียสละมาปกป้องตนเองอีกต่อไป ข้าก็อยากสืบทอดพรรคจิ้งหู ให้อยู่ดำรงต่อไป นั่นเป็นความปรารถนาของพ่อและพี่ชาย เฉิงหลิ่ง เจ้าสงสัยสมาคมห้าทะเลสาบเพียงนี้ แต่ว่ามีเรื่องอะไรที่พวกเราไม่รู้ เจ้าจะยอมบอกหรือไม่ เจ้ากินอะไรก่อน ไม่รีบร้อน ไม่ อาจารย์ อาเวิน วันนั้นวันที่ครอบครัวข้าเกิดเรื่อง พ่อข้าไม่ทันได้บอกอะไรมาก แค่เตือนสติข้าหนึ่งประโยค อย่าได้ไว้วางใจใคร ใครก็ไม่อาจเชื่อได้ แต่ว่าอาจารย์ อาเวิน ข้าเชื่อพวกท่าน เด็กโง่ อย่ารีบร้อนเชื่อใจใคร อาจารย์ ถ้าข้าเชื่อท่านแต่แรกก็ดี ตอนนั้นลุงประมงคนนั้น ไม่รู้ถึงความไม่ลงรอยของพ่อข้ากับสมาคมห้าทะเลสาบ ถึงส่งข้าไปอยู่กับลุงจ้าวจิ้ง ตอนนั้นข้าก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร และก็ไม่รู้ว่าจะเชื่อใจใคร อาจารย์ ข้าขอโทษ ข้าควรจะเชื่อท่านแต่แรก หลิวหลีเจี่ยอยู่กับตัวข้า ตอนนั้นพ่อข้ารีบร้อน ทำได้เพียงแต่ผ่าท้องข้า และซ่อนหลิวหลี่เจี่ยไว้ข้างใน บาดแผลหายดีแล้ว มันถูกซ่อนในตัวข้าตลอด ข้าจะผ่าออกมาให้ท่านเดี๋ยวนี้
28:23
เด็กโง่ ข้าบอกหรือว่าข้าต้องการมัน เด็กโง่ รีบร้อนอันใด คำต้องค่อยๆ พูด คนต้องค่อยๆ ลิ้มรส พ่อเจ้าระมัดระวังเช่นนี้ เขาต้องคาดเดาได้แน่ แม้เหล่าหลี่พาเจ้าไปส่งถึงมือ พี่น้องสมาคมห้าทะเลสาบนั่น ก็จะยังถูกตรวจค้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่ดี ดูเหมือนว่า เขาจะรู้แต่แรกแล้วว่าพี่น้องร่วมสาบานเหล่านั้น ไว้วางใจไม่ได้ ใช่ คนภายนอกไม่รู้ พวกเขาหันหลังให้กันมานานแล้ว เจ้ารู้หรือไม่ว่า เหตุใดเขากับพี่น้องถึงหันหลังให้กัน ข้ารู้ พ่อมอบจดหมายฉบับหนึ่งให้ข้า จดหมายละ ข้าซ่อนไว้ใต้พื้นพระพุทธรูปที่วัดร้าง นึกว่าเจ้าจะเป็นเด็กโง่เสียอีก คิดไม่ถึงว่าจะเจ้าแผนการอยู่เหมือนกัน เหตุการณ์ในตอนนั้น เจ้ายังเอาของไปซ่อนได้อีก พ่อข้าบอกว่า จดหมายฉบับนี้ นอกจากผู้รับแล้ว อย่าปล่อยให้ตกไปอยู่ในมือผู้อื่น ตอนนั้นข้าไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร ทำได้เพียงแต่เอามันไปซ่อนเอาไว้ ข้าคิดว่า หากไม่ได้การจริงๆ ข้าจะบอกผู้รับสารเพียงปากเปล่าก่อน ผู้รับสารคือใคร เจ้ายังจำเนื้อความในจดหมายนั่นได้อยู่หรือ ผู้รับสารคือผู้เฒ่าเซียนกระบี่ของเขาฉางหมิง เนื้อความโดยนัยคือ เกา จ้าว ลู่ จาง เสิ่น จากสมาคมห้าทะเลสาบ เดิมพวกเขาเป็นสหายที่ดีกับลุงหรงเซวี่ยน ที่ลุงหรงเข้าร่วมลัทธิมาร ก็เพราะเป็นความผิดของเหล่าห้าพี่น้อง มีครั้งหนึ่งที่พวกเขาโต้เถียงเรื่องวิธีประสานจิตทั้งหก
29:51
ทั้งหกคนต่อสู้กัน ลุงหรงได้รับชัยชนะ แต่กลับถูกวางยาร้ายแรง หลังจากนั้นก็กลายเป็นคนวิปลาส เหตุผลเพราะมีคนเคลือบพิษไว้บนอาวุธ หลังจากนั้นล่ะ หลังจากนั้นลุงหรงก็กลายเป็นบ้า เดิมทีพวกเขาทั้งห้าไม่เคยเป็นคนผลักภาระให้ผู้อื่น ในตอนที่ลุงหรงถูกใต้หล้าไล่ล่านั้น กลับไม่มีใครยืนเคียงข้างเขา เดิมทีพ่อข้าอยากรีบไปที่เขาชิงหยา ร่วมเป็นร่วมตายไปกับลุงหรง แต่ถูกอาจารย์อาวุโสตีจนขาหัก ขังไว้ในบ้าน จนมันสายเกินไป ได้แต่เสียใจไปตลอดชีวิต เช่นนั้นใครกันที่อาบยาพิษไว้บนอาวุธ ข้า ข้าไม่รู้ แต่ดาบนั่นเป็นของลุงเกา =ป้ายบูชาจางอวี้เซินผู้ล่วงลับ= =ป้ายบูชาเจินหรูอวีผู้ล่วงลับ= อวี้เสิน ข้าขอโทษด้วย =ป้ายบูชาจางอวี้เซินผู้ล่วงลับ= ข้าทำลูกชายเจ้าหายไป ข้าทุกข์มายี่สิบปีแล้ว ก็แค่อยากจะค้นหาความจริง แต่ผลลัพธ์ กลับมีแต่ข่าวการตายของคนแล้วคนเล่า =ป้ายบูชาของเหล่าคนสนิท= เหล่าคนสนิทดับสิ้นกันไปหมด ผู้นำสมาคมห้าทะเลสาบเอย สุดยอดผู้เยี่ยมยุทธ์เอย ล้วนเป็นเพียงชื่อเสียงจอมปลอม ข้าอธิบายกับพวกเขา แต่ใครเล่าจะเข้าใจ
32:21
ว่าในใจข้าแท้จริงแล้วคิดอะไร พวกเขาไม่เชื่อก็แล้วไป แต่เหตุใดเจ้าจึงไม่เชื่อใจข้า =ป้ายบูชาจางอวี้เซินผู้ล่วงลับ= คนรุ่นหลังพวกเราล้วนเติบโต คล้ายแรกเริ่มที่เราพบกันแล้ว วันนี้ข้าแก่แล้ว แต่พวกเจ้าตายกันไปหมดแล้ว พี่ใหญ่หรง เรื่องที่ข้าเสียใจที่สุดในชีวิต คือการที่ข้ารู้จักท่าน =ป้ายบูชาหรงเซวี่ยนผู้ล่วงลับ= อวี้เสิน =ป้ายบูชาลู่ไท่ชงผู้ล่วงลับ= ไท่ชง พวกเจ้าคงได้พบเจอกันที่โลกหน้าแล้ว กำลังด่าทอข้าอยู่ละสิ พวกเจ้าด่าไปเถอะ อาซวี่ ให้ข้ายืมสุราดื่มอีกสักอึก ให้เขา อาจารย์ อาเวิน พวกท่านทะเลาะกันหรือ อย่า อย่าโกรธเลย เพื่อนสนิทมีอะไรที่พูดกันไม่ได้เล่า อาเวิน ท่านรีบง้ออาจารย์สิ เขาน่ะแค่ดูเย็นชา แต่จริงๆ แล้วใจอ่อนกว่าใครๆ ท่านง้อเขาหน่อยก็ได้แล้ว ท่านเป็นคนสอนข้าเองไม่ใช่หรือ ว่าสตรีกลัวบุรุษที่มาตอแย
35:09
หุบปาก เจ้าสอนอะไรเลอะเทอะให้เขา ใครใจอ่อน เจ้าเด็กนี่พูดจาเหลวไหล อาจารย์ ข้ารู้ ท่านเป็นคนใจอ่อนที่สุด ท่านบอกข้ามา อาเวินทำอะไรผิดต่อท่าน ข้าจะชดใช้แทนเขาเอง ท่านทั้งสองอย่าทะเลาะกันเลย พอแล้ว พรรคเยว่หยางได้รับการคุ้มครองแน่นหนา เหตุใดสี่ยอดสังหารจึงลักพาตัวเจ้าไปได้ ข้า ข้าได้รับจดหมายฉบับหนึ่ง เรียกข้าไปคุยที่สระบัวยามค่ำคืน พี่เซียงเข้ามาช่วยข้า เลยหลีกเลี่ยงผู้คุ้มกันไปได้ อาจารย์ จดหมายนั่นคำว่า ซวี่ เขียนอยู่บนนั้นข้าถึงได้เชื่อ หรือนั่นไม่ใช่ท่าน แน่นอนว่าไม่ใช่ข้า ตอนนี้ด้านนอกอันตรายมาก เจ้าอยู่ที่พรรคเยว่หยางปลอดภัยที่สุด อาการบาดเจ็บภายในของเจ้าทุเลาอีกแล้วหรือ บาดเจ็บภายใน บาดเจ็บภายในอะไร อาจารย์ ท่านเป็นอะไร ใช่แล้ว หากไม่ใช่เพราะอาการบาดเจ็บภายในนี้ อาซวี่วรยุทธ์สูงขนาดนี้ ข้าไหนเลยจะมีโอกาสดูแล เฉิงหลิ่ง เจ้ารู้หรือไม่ว่าครั้งแรกที่ข้าพบอาจารย์เจ้า อาศัยเพียงสภาพร่างกายของเขานี่ ก็มองออกว่าเขาจะต้องปลอมตัวอยู่แน่ ภายใต้หน้ากากของคนป่วยผู้นี้ คือยอดยุทธ์ที่ไม่มีใครเทียบได้ ขี้โม้เกินจริง ข้าจะขี้โม้เกินจริงได้อย่างไรกัน ทักษะการดูคนผ่านกระดูกของข้า นั่นเป็นความสามารถที่ยอดเยี่ยมเลยละ อาเวิน ท่านยอดเยี่ยมจริงๆ ข้ามองไม่ออกมาก่อนเลย ว่าอาจารย์ปลอมตัว ตลอดชีวิตข้าคนนี้
37:10
ไม่เคยมองอะไรผิด เมื่อหลายปีก่อน ข้าพบศพคนผู้หนึ่ง ผมยุ่งเหยิง ใบหน้าเปื้อนด้วยเลือด ถูกหอกแทงจากด้านหน้าของอก ทะลุไปจนถึงด้านหลัง ข้าลองมองดูอีกครั้ง คิดว่าคนผู้นี้ก่อนตายคงงดงามไร้ที่เปรียบ ต่อมาเจ้าลองเดาสิว่าเป็นอย่างไร เรื่องที่ผ่านมาแล้วก็ช่างมันเถอะ ขอแสดงความเสียใจกับเจ้าด้วย เหล่าเวิน แท้จริงแล้วเจ้าเป็นใครกันแน่ ข้าเป็นใคร ข้าเวินผู้ใจบุญ ยึดมั่นทำความดีสะสมธรรม เมตตาผู้อ่อนแอยากไร้ เมตตามาก ร่ำรวยมาก งดงามก็มาก ท่ามกลางสาวงามนับหมื่น ข้าขอเลือกแค่ผู้เดียว อาจารย์ ดื่มอีกสักอึกเถอะ เฉิงหลิ่ง เจ้าต้องการกราบไหว้ข้าเป็นอาจารย์ อย่างบริสุทธิ์ใจจริงหรือไม่ ขอรับ อาจารย์ เจ้าและข้าพบกันโดยบังเอิญ แต่เจ้าไว้ใจข้ามากเช่นนี้ มีเพียงความจริงใจเท่านั้นที่ตอบแทนได้ แต่เจ้าฟังข้าให้จบก่อนว่าแท้จริงแล้วข้าเป็นใครกันแน่ ค่อยตัดสินใจก็ยังไม่สาย ชื่อจริงข้าคือโจวจื่อซู เป็นประมุขของเคหาสน์สี่ฤดูคนปัจจุบัน และเป็นประมุขคนสุดท้าย ฉินหวยจาง ประมุขรุ่นก่อน เป็นอาจารย์ผู้สอนสั่งข้า
39:06
เดิมที่นั่นมีดอกไม้บานตลอดสี่ฤดู รับรู้ทุกสรรพสิ่งในใต้หล้า แต่ตอนนี้ที่ยุทธภพกลับมีคนที่ รู้จักชื่อเคหาสน์สี่ฤดูนี้ไม่มากแล้ว เรื่องทั้งหมดมันเป็นเพราะความผิด และความไร้ความสามารถของข้า ตอนข้าอายุสิบหกปี อาจารย์ได้จากไปด้วยโรค ข้าไร้กำลังจะรักษาชื่อเสียงของเคหาสน์สี่ฤดู และนำพากองกำลังศิษย์มาขอที่พึ่ง กับผู้บังคับบัญชาแคว้นโจว ที่ตระกูลโจวจงรักภักดีมาหลายชั่วอายุคน และจึงได้ก่อตั้งสำนักเทียนชวงขึ้น คิดไม่ถึงว่า ผู้ใต้บังคับบัญชาเก่าของเคหาสน์ที่ติดตามข้ามา จะต่างตกกลายเป็นทาสของอำนาจ ผู้ใต้บังคับบัญชาเก่าทั้งแปดสิบเอ็ดคน ค่อยๆ ตายลงทีละคน จนเหลือแต่ข้าในท้ายที่สุด "ผู้นำโจว" หมายถึงผู้นำเทียนชวงงั้นหรือ ใช่ นี่เป็นเหตุให้แมงป่องพิษจำข้าได้ ข้าเองก็รู้จุดแข็งของพวกเขา อาจารย์ แมงป่องพิษ แมงป่องพิษคืออะไร แมงป่องพิษเป็นหนึ่งในกลุ่มลอบสังหาร ที่มีเรื่องราวสลับซับซ้อนในเจียงหนาน ลึกลับคาดการณ์ไม่ได้ สี่ยอดสังหารที่ลักพาตัวเจ้าไป ก็เป็นไพ่หนึ่งในกลุ่มแมงป่องพิษ
40:42
แต่กำลังของพวกมันไม่ได้มีเพียงเท่านี้ ปีก่อนนั้นเทียนชวงต้องการกระจายอำนาจไปทางเจียงหนาน เกิดความขัดแย้งกับแมงป่องพิษอยู่หลายครั้ง อำนาจของแมงป่องพิษในเจียงหนาน ไม่น้อยไปกว่าเทียนชวงในซีเป่ย เช่นนั้นเทียนชวงของอาจารย์ ก็เป็นกลุ่มลอบสังหารด้วยหรือ ไม่ใช่เทียนชวงของข้าแล้ว ตอนนี้ข้าเป็นเพียงปุถุชนคนหนึ่ง ข้าเลื่อนลอยมาครึ่งชีวิต ได้ทำเรื่องที่ขัดต่อความประสงค์มาบ้าง และเคยสังหารคนที่ไม่อยากทำบ้าง เดิมคิดจะพเนจรไปทั่วหล้าจนตาย คิดไม่ถึงว่าชะตากรรมของข้าผู้นี้ ที่แท้ก็ลิขิตทางอื่นเอาไว้แล้ว ตอนนี้เจ้ารู้แล้วว่าข้าเป็นใคร ยังยินดีจะกราบไหว้ข้าเป็นอาจารย์อีกหรือไม่ ข้ายินดี ข้ายินดีแน่นอน อาจารย์ ไม่ว่าท่านจะต้องการข้าหรือไม่ ในใจข้าแน่ชัดแต่แรกแล้วว่าท่านเป็นอาจารย์ข้า เด็กโง่ แน่ใจแล้ว ยังไม่รีบทำข้าวสารให้เป็นข้าวสุกอีก คำนับสิ เร็วเข้า เชิญท่านอาจารย์ รับคำนับจากศิษย์ ดี หลังจากนี้เจ้า ก็จะเป็นศิษย์สายตรงรุ่นที่หกของสำนักนี้ เคหาสน์สี่ฤดูได้ศิษย์ที่ยอดเยี่ยมเช่นเจ้า ก็จะสืบทอดได้ต่อไป ในฐานะอาจารย์ ในฐานะอาจารย์เจ้า ข้ามีความสุขมาก ขอบคุณอาจารย์ อาจารย์ ข้าก็มีความสุข
42:20
มีความสุขมากๆ ♪ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีเทา ข้ามผ่านลำธารที่หนาวเหน็บ♪ ♪เงาจันทรในจอกเหล้ายามราตรี สะท้อนรอยยิ้มที่เศร้าสร้อย♪ ♪ผู้ใดให้ข้าควบอาชาข้ามผ่านลำธาร ทะเลสาบ ทั่วทั้งสี่ทิศ♪ ♪ผู้ใดกันหลงมัวเมาอยู่ในฝัน ตื่นขึ้นมาไม่พบเจอทางกลับบ้าน♪ ♪สายฝนในฤดูใบไม้ร่วมอันหนาวเหน็บ จุมพิตที่นอกหน้าต่างของข้า♪ ♪ผู้ใดเกลียดชัง ผู้ใดใส่ร้าย ข้าไม่สน ความโศกเศร้าของข้ายังคงอยู่♪ ♪สายสมแห้งฤดูใบไม้ผลิพัดพาความเขียวขจีไปตามลำธาร♪ ♪แต่ก็มิอาจทำให้ใจข้านั้นอบอุ่น♪ ♪หรือว่าสิ่งนั้นเป็นแสงสว่างของเรา โดยมิทันรู้ตัว♪ ♪ยังมิสายไปที่เรานั้นได้พบเจอกัน♪ ♪อย่าปล่อยให้ฤดูกาลผ่านเลยไปโดยมิทันได้ทำอันใด♪ ♪ละทิ้งการผจญภัยบนหลัง เพื่อชีวิตที่เงียบสงบ♪
44:18
♪ลำธารและภูเขานับพันลี้ แสงสว่างจากนครัวเรือนับหมื่น♪ ♪เรื่องราวในอดีตเลือนหายไปดั่งหมอกควันท่ามกลางพายุทราย♪ ♪ข้าจะใช้ช่วงเวลาที่เหลืออยู่กับเจ้าอย่างมีความสุข♪ ♪ภูเขาสูง แม่น้ำกว้างไกลเพียงใด เจ้ากับข้าอยู่เคียงข้างกันตลอดไป♪

DOWNLOAD SUBTITLES: