MULTISUB【山河令 Word Of Honor】EP24 | 张哲瀚龚俊仗剑江湖,执手天涯 | 张哲瀚/龚俊/周也/马闻远/孙浠伦/陈紫函/寇振海/黑子 | 古装武侠片 | 优酷 YOUKU

MULTISUB【山河令 Word Of Honor】EP24 | 张哲瀚龚俊仗剑江湖,执手天涯 | 张哲瀚/龚俊/周也/马闻远/孙浠伦/陈紫函/寇振海/黑子 | 古装武侠片 | 优酷 YOUKU

SUBTITLE'S INFO:

Language: Thai

Type: Robot

Number of phrases: 621

Number of words: 802

Number of symbols: 17666

DOWNLOAD SUBTITLES:

DOWNLOAD AUDIO AND VIDEO:

SUBTITLES:

Subtitles generated by robot
00:28
♪ถามกระบี่ ถามดาบ เมื่อใดบุญคุณและความแค้นจักจบสิ้น♪ ♪หวาดกลัวความเคียดแค้นชิงชัง จะทวีความวุ่นวาย♪ ♪ถามด้วยเล่ห์ ถามด้วยกลอุบาย ว่าผู้ใดเหนือกว่า♪ ♪ชะตาชีวิตผันผวน มิอาจคาดเดา♪ ♪ถามเส้นทาง ถามการเดินทาง สู่ขุนเขาอันไกลโพ้น♪ ♪สหายรู้ใจอยู่หนใด ช่างอ้างว้างเปล่าเปลี่ยว♪ ♪ถามสายฝน ถามแสงแดด ความในใจสุดแสนคณานับ♪ ♪มีเพียงแสงจันทร์ที่อยู่เคียงทุกคืนวัน♪ ♪ถามบุปผา พฤกษา ที่ผลิบานแย้มงาม♪ ♪ชีวิตที่ปิติยินดีแสนสั้นนัก เพียงไม่กี่ยามราตรีวสันต์♪ ♪ถามสารท ถามเหมันต พายุหิมะโหมกระหน่ำ♪ ♪เมฆหลากสีอันเปราะบางย่อมสลายไปตามกาลเวลา♪ ♪บุปฝาผลิบาน หากสวรรค์มีตา♪ ♪โปรดอย่าขบขัน ความโหดร้ายของชีวิต♪ ♪ยุทธภพคับแค้นเหลือคณา♪ ♪ผู้วายชนม์ ข้าลืมหมดสิ้น♪ ♪บุปผาร่วงโรย หากสวรรค์มีตา♪ ♪โปรดอย่าสมเพช ความโหดร้ายของชีวิต♪ ♪สิ้นวีรชน ชีวิตที่แสนสั้น♪ ♪ผู้วายชนม์ ข้าลืมหมดสิ้น♪
01:45
= นักรบพเนจรสุดขอบฟ้า= =ตอนที่ 24= =เคหาสน์สี่ฤดู= เคหาสน์ของพวกเรา ต่างก็ล้วนมีวิวทิวทัศน์ที่สวยงามตลอดสี่ฤดู ต่างก็มีความสง่างามของตนเอง ฤดูใบไม้ผลิเต็มไปด้วยกุหลาบพันปี ฤดูร้อนก็เที่ยวชมดอกหางนกยูงเบิกบาน ฤดูใบไม้ร่วงดอกกุ้ยฮวาส่งกลิ่นหอมอบอวล ฤดูหนาวมีดอกบ๊วยบานท่ามกลางหิมะ เคหาสน์สี่ฤดูเต็มไปด้วยดอกไม้ที่หายาก ทำให้ผู้คนจิตใจเบิกบานผ่อนคลายเสียจริง กระต่ายน้อย เรียกข้าว่าท่านอาเวินคนดีสักสามรอบ ข้าก็จะไปจับกระต่ายมาให้เจ้าเล่น เรียกว่าอาจารย์อาคนดีได้หรือไม่ เจ้าทั้งสองอย่ามัวเล่นไม่เข้าเรื่องเลย กระต่ายในเขานี้ ส่วนมากล้วนเป็นลูกหลานกระต่าย ที่ท่านอาจารย์อาวุโสหญิงของเจ้าได้เลี้ยงไว้ เห็นแก่อาจารย์อาวุโสหญิงของเจ้า ปล่อยลูกหลานของพวกกระต่ายไปเถิด เหตุใดท่านอาจารย์อาวุโสหญิง ถึงเหมือนกับท่านแม่ของข้าเลย ล้วนชอบเลี้ยงสัตว์ตัวเล็ก ๆ กัน ใช่ อาจารย์อาวุโสหญิงของเจ้าและพี่สะใภ้ปี้จิตใจมีเมตตา ในเขานี้ ถ้ามีสัตว์ตัวใดที่ได้รับบาดเจ็บ พวกนางก็จะรักษาพวกมันจนหาย แล้วจะปล่อยเลี้ยงในเขา ถ้าใครกล้าล่ามันเพื่อเอามากิน แล้วโดนอาจารย์อาวุโสหญิงของเจ้ารู้เข้า ต้องแย่แน่ ๆ มีครั้งหนึ่งอาจารย์พนันกับลุงจาง จับกวางตัวหนึ่งมาเป็นกับแกล้มแหล้า
03:28
ข้าทนไม่ไหว จึงบอกอาจารย์อาวุโสหญิงของเจ้า อาจารย์อาวุโสหญิงไล่ตามท่านอาจารย์อาวุโส ตามตีไปทั่วภูเขา ท่านพ่อของข้าก็เช่นกัน ท่านดูโอ่อ่าเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้คนมากมาย แต่ลับหลังผู้คน ก็ถูกท่านแม่ของข้าไล่ตีอยู่บ่อยครั้ง ใกล้จะถึงแล้ว ไปกันเถิด ไป ดูสิ นั่นคือหินแกะสลักม๋อหยา =ไม่คิดถึงและย้อนกลับ= คือการแกะสลักครั้งสุดท้ายของอาจารย์ ในงานครบเดือนของศิษย์น้องฉินจิ่วเซียวของข้า =เคหาสน์สี่ฤดู= ท่านอาจารย์ ศิษย์กลับมาแล้ว =ลมพัดเบาและเมฆาอันบางเบา= เมื่อก่อนไม่ได้เป็นเช่นนี้ ต้องเป็นเพราะไม่มีผู้ใดอยู่อาศัยมานานมากแล้วแน่ ถึงได้รกร้างเช่นนี้ ไม่เป็นไร เก็บกวาดก็เรียบร้อยแล้ว ใช่ เก็บกวาดก็เรียบร้อยแล้ว บ้านไม่มีคนอยู่อาศัย ก็ต้องชำรุดทรุดโทรมเป็นธรรมดา พวกเรากลับมาแล้วนี่ ใช่หรือไม่ รับลูกศิษย์โง่เขลาอย่างเจ้ามามีประโยชน์อะไร พูดอะไรหน่อย ท่านอาจารย์ ท่านวางใจเถิด มีเรื่องอะไรศิษย์จะทำเองขอรับ มีศิษย์อยู่ทั้งคน ข้ากับอาจารย์อา ต้องเก็บกวาดได้อย่างสะอาดเรียบร้อยแน่นอน เจ้าเด็กนี่รู้จักลากคนอื่นเข้ามาเกี่ยวเสียจริงนะ ไม่เป็นไร ข้าจะพาพวกเจ้าไปเดินดูรอบ ๆ ก่อน
06:13
รอลงจากเขาไปซื้อของเสียหน่อย กลับมาค่อยเก็บกวาด ได้ เฉิงหลิ่ง เจ้าดูนั่น เฉิงหลิ่ง เจ้าอย่าได้ดูถูกก้อนหินต้นไม้ในที่แห่งนี้เชียวละ ทุกอย่างล้วนพิถีพิถันทั้งนั้น ด้านนอกนี่ยังมีค่ายกลยี่สิบแปดดาวดึงส์ หากมีศัตรูบุกรุก พวกเราเพียงแค่อยู่ตรงนี้ก็สามารถป้องกันศัตรูจากภายนอกได้ สิ่งพวกนี้อาจารย์หลงของเจ้าเป็นผู้ออกแบบ อย่าจับ ค่ายกลพวกนี้ไม่ได้ซ่อมแซมมานานหลายปี อาจจะเป็นสนิมแล้ว รอซ่อมแซมแล้ว ข้าจะแสดงให้พวกเจ้าดู นี่คือห้องประชุม ตอนยังเล็กอาจารย์ก็จะนั่งตรงนั้น ทดสอบวิชาของพวกเรา ช่วงวันเทศกาล ทุกคนก็จะมารวมตัวกัน ล้อมวงโต้รุ่งข้ามปี บุปผาเบ่งบานทั้งสี่ฤดู รับรู้ทุกสรรพสิ่งในใต้หล้า ท่านอาจารย์ ภาพนี้ก็เป็นภาพที่ท่านอาจารย์อาวุโสวาดหรือขอรับ อาซวี่ ใช่ ดอกบ๊วย 81 ดอก ในภาพนี้ แสดงถึงพวกเรา 81 คนในรุ่น ในเคหาสน์สี่ฤดูของเรา ว่าไปว่ามา ทั้งหมดก็ล้วนตายในเงื้อมมือของข้า อาเซียง เจ้าหิวหรือไม่
08:50
พวกเราไปพักกินอะไรหน่อยดีหรือไม่ ข้าไม่อยากอาหาร ไม่อยากอาหารหรือ เช่นนั้นข้าทำอาหารเปรี้ยวและเผ็ดให้เจ้าสักสองอย่าง ให้เจ้าเจริญอาหาร วัน ๆ รู้จักแต่จะกิน ๆ ๆ เจ้านี่น่ารำคาญจริง ๆ อาเซียง เจ้าจะไปไหน ไปหาสถานที่ที่เงียบสงบ แล้วข้าล่ะ ล้วนว่ากันว่า หญิงสาวชอบชายหนุ่มที่ยอมรับความในใจไม่ใช่หรือ แต่เหตุใดตั้งแต่ข้าสารภาพรักกับอาเซียงแล้ว นางก็ไม่เคยทำดีกับข้าอีกเลย หรือว่าข้าทำอะไรไม่ระวังไปแล้วจริง ๆ เจ้าโง่เฉา เป็นเจ้าโง่ก็ดี ไม่รู้อะไรเลย หยุด จู้เหยาจือ ข้ารู้ว่าเจ้าถูกเกาฉงหลอกลวงเข้า แต่เจ้ายังมีใจที่กตัญญู ข้าก็จะไม่คิดเล็กคิดน้อยกับเจ้า ถ้าเจ้าหลงงมงายในความผิด ปกป้องอาจารย์จอมมารของเจ้านั่นอยู่อีก ข้าก็จะถือว่าเจ้ายอมปล่อยให้ตัวเองต้องลำบาก อาจารย์ของข้าไม่ใช่จอมมารเสียหน่อย เขาถูกคนใส่ร้าย เขาจะสมรู้ร่วมคิดกับหุบเขาผีได้อย่างไร หลักฐานแน่นหนาเพียงนี้ เจ้ายังกล้าตลบตะแลง วันชุมนุมจอมยุทธ์มีคนเห็นกับตาว่า เวินเค่อสิงประมุขแห่งหุบเขาผีช่วยเหลือเกาฉงป้องกันศัตรู แถมยังแย่งชิงตัวลูกกำพร้าของตระกูลจางไป ท่านพูดเหลวไหล คุณชายเวิน คือผู้มีพระคุณของเฉิงหลิ่ง เขาช่วยเฉิงหลิ่งเอาไว้ และคุ้มกันมาตลอดทางจนถึงทะเลสาบหู เขาอายุยังไม่ถึง 30 ปีด้วยซ้ำ
10:26
เขาจะเป็นประมุขแห่งหุบเขาผีได้อย่างไร ทั้งตัวของจอมมารเต็มไปด้วยวิชามาร ย่อมไม่แก่เฒ่าเป็นธรรมดา มีอะไรที่แปลกหรืออย่างไร พรรคกระบี่จิ้งหูก็ถูกเวินเค่อสิงผู้นี้ พาคนไปทำลาย แล้วยังใช้สถานะของผู้มีพระคุณ เข้าไปปะปนกับสมาคมห้าทะเลสาบของข้า ช่างโอหังเสียจริง เกาฉงและจอมมารเวินคอยตีขนาบประสานในและนอกกัน หลอกลวงเบื้องบน คิดว่าจะปิดบังผู้คนใต้หล้าได้ชั่วคราว แล้วจะสามารถปิดบังได้ชั่วชีวิตอย่างนั้นหรือ ประมุขจ้าวได้สั่งให้คนวาดภาพเหมือน หน้าตาสิบผีชั่วร้ายที่อยู่ใต้บังคับบัญชาของเวินเค่อสิง ไปประกาศแก่ยุทธภพแล้ว (สถานะของนายท่านถูกเปิดโปงแล้วหรือ) จู้เหยาจือ เห็นว่าเจ้าอายุน้อยด้อยประสบการณ์ ขอเพียงแค่เจ้าพูดมา ว่าเกาฉงคือจอมมารที่ ขโมยชื่อเสียงเที่ยวแอบอ้างหลอกลวงผู้อื่น เจ้าก็จะยังคงเป็นพี่น้องที่รักของสมาคมห้าทะเลสาบ หากว่าเจ้ายังตลบตะแลงเพื่อจอมมารตนนั้นอยู่ ถึงข้าจะฆ่าเจ้า ประมุขจ้าวเองก็จะไม่กล่าวโทษข้า ฝันไปเถิด บอกข้ามา เกาฉงคือจอมมารที่ ขโมยชื่อเสียงเที่ยวแอบอ้างหลอกลวงคนอื่น ไม่ได้ผุดไม่ได้เกิด เกิดเป็นสัตว์เดรัจฉานทุกภพทุกชาติ หากเจ้ายังสบประมาทอาจารย์ของข้าอีก วันนี้ข้าจะสู้สุดชีวิตกับเจ้า ข้าจะฆ่าเจ้าเสีย เจ้าเด็กมาร หยุด จอมยุทธ์เสิ่น ท่านอาจารย์อา ท่านอาจารย์อา ข้าจะดูสิว่าพวกเจ้าใครกล้ามาทำร้ายศิษย์หลานของข้า (พระเจ้า) (คนโง่คนนี้ในที่สุดก็มีประโยชน์กับเขาสักวัน)
12:21
อาเซียง เจ้ากลับมาแล้วหรือ เหตุใดเจ้าถึงยืนโง่อยู่ตรงนี้อยู่อีก ข้ารอเจ้าอยู่ ข้ากังวลว่าเจ้ากลับมาแล้วไม่พบข้า จะกังวลได้ ไปกันเถิด ไปกันเถิด อย่าเสียเวลาอยู่ที่หมู่บ้านนี้เลย พวกเราไม่กินอะไรหน่อยหรือ เรารีบเดินทางก่อนได้หรือไม่ พอถึงพรรคกระบี่ชิงเฟิงข้าจะเข้าครัวทำอาหารให้เจ้าเองกับมือ ให้คนซื่อเซ่ออย่างเจ้ากินจนตายไปเลย ได้ ได้ เฉาเว่ยหนิง เจ้าจะขอข้าแต่งงานจริง ๆ หรือ จริงแท้แน่นอน อาเซียง เหตุใดเจ้าถึงถามคำถามนี้อยู่อีก ข้าสาบานกับสหายเวินแล้วนะ เช่นนั้นหากว่าอาจารย์ของเจ้าไม่ชอบข้าล่ะ ไม่หรอก เขาต้องชอบเจ้าแน่นอน เจ้าดีขนาดนี้ หากว่าเขารังเกียจข้าล่ะ รังเกียจที่ข้าเป็นสาวป่ากำพร้าไม่มีพ่อไม่มีแม่ จะทำอย่างไรกัน ไม่หรอก อาจารย์อาฟ่านเป็นคนใจอ่อนที่สุดแล้ว หากอาจารย์ไม่เห็นด้วย ข้าก็จะไปขอร้องท่านอาจารย์อาฟ่าน ที่ข้าพูดไม่ใช่สิ่งนี้ เฉาเว่ยหนิง ถ้าหากทั้งอาจารย์และอาจารย์อาของเจ้าไม่ให้เจ้าแต่งกับข้า แล้วเจ้าจะทำอย่างไร เช่นนั้นเจ้ารวบเอวจับตัวข้าเอาไว้ให้แน่น พวกเราหนีไปด้วยกัน ใครจะรวบตัวเจ้ากัน เจ้ามาขอร้องข้าข้ายังไม่เอาเลย ข้าพูดผิดแล้ว ข้ารวบเอวจับตัวเจ้าเอาไว้ให้แน่น ข้าลักพาตัวเจ้า จะพูดอย่างไรก็ได้ อย่างไรข้าก็จะอยู่กับเจ้า อาเซียง ชาตินี้ หากว่าข้าไม่สามารถอยู่ด้วยกันกับเจ้าได้ ไม่ว่าอย่างไรก็ตามข้าก็ไม่มีความสุขแน่
14:16
ถึงแม้ฟ้าจะถล่มก็ขวางข้าไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาก็จะไม่ขัดขวางข้า อาจารย์อาฟ่านต้องชอบเจ้าอย่างแน่นอน ไปกันเถิด (ไม่หรอก สักวันความจริงก็ต้องเปิดเผย) (จะมีสักวันหนึ่ง ที่เจ้าจะรู้ว่าข้าเป็นผู้ใด) (แต่ว่า แต่ว่า...) (ไม่มีช่วงเวลาใด) (ที่สำคัญไปกว่าผู้ที่อยู่ในดวงใจ) (ในบัดนี้แล้ว) (ได้มีชีวิตอยู่หนึ่งวันก็ถือว่าดีแล้ว) (ได้อยู่มากขึ้นหนึ่งวันก็ได้กำไรหนึ่งวัน) (สิ่งต่าง ๆ รอบตัว) (ก็จะไม่อยากสนใจมันต่อไปอีกแล้ว) ท่านอาเวิน นี่ห่ออะไรหรือขอรับ เหตุใดถึงหนักเช่นนี้ เป็นเหล้าที่เอามาให้อาจารย์ของเจ้า เอามาให้ข้าเถิด ไม่ต้องหรอกขอรับ ท่านอาเวิน ถือว่าเป็นการฝึกวิชาเถิด =ไม่คิดถึงและย้อนกลับ= ท่านอาเวิน ท่านอาจารย์บอกว่า เคหาสน์สี่ฤดู ว่าไปว่ามา ทั้งหมดก็ล้วนตายในเงื้อมมือของเขา ไม่ใช่บอกเจ้าแล้วว่าอย่าถามอีกไม่ใช่หรือ ข้าถามท่านนะขอรับ ท่านอาเวิน ท่านรีบบอกให้ข้าเข้าใจที ข้าเห็นว่าท่านอาจารย์รู้สึกแย่เช่นนั้น รู้สึกไม่ดีเลย ไม่ว่าช่วงเวลานั้นจะเกิดอะไรขึ้น นี่ล้วนเป็นเรื่องส่วนตัวของเขา หรืออาจจะเป็นความเจ็บปวดที่สุดของเขาก็ได้ ไม่ว่าเขาอาจจะยังไม่ได้เตรียมพร้อมจะบอกพวกเรา หรืออาจจะเพราะเขาไม่อยากพูดถึงอีก ข้าล้วนหวังว่าเจ้าจะไม่ไปบังคับเขา ข้าเข้าใจแล้ว
16:17
ท่านอาเวิน ท่านและอาจารย์เข้ากันได้ดีมากเลย เขาก็เคยกำชับกับข้าเช่นนี้ เขาบอกว่า พูดจุดอ่อนลับหลังคนเขา คือการกระทำของคนไม่ดี บอกให้ข้าอย่าได้... อย่าได้ถามถึงคู่สามีภรรยาของจอมยุทธ์เวิน เรื่องของพ่อแม่ท่าน ข้าไม่ได้ตั้งใจนะขอรับ ท่านอาจารย์อา ท่านอย่าเพิ่งโทษข้า เจ้าเรียกข้าว่าอะไร เดิมทีก็ควรเรียกท่านว่าอาจารย์อาอยู่แล้วนี่ มีเรื่องอะไรที่ไม่สามารถพูดออกมาให้ชัดเจนกัน เหตุใดถึงต้องพูดวกวนด้วย ท่านอาจารย์พูดตั้งนานแล้วว่า ไม่ว่าท่านจะยอมรับเขาหรือไม่ เขาล้วนยอมรับว่าท่านเป็นศิษย์น้อง แต่ก็ยังสั่งข้าไว้ ว่าต้องรอให้ท่านยืนยันจิตใจของตนเอง ยินยอมกลับสำนักค่อยกลับคำ จะไม่ฝืนใจแน่นอน ท่านดูสิ พวกท่านทั้งสองมีจิตใจเชื่อมกันแท้ ๆ จะวกไปวนไปเพื่อเหตุใดกัน ท่านอาจารย์อา =ไม่คิดถึงและย้อนกลับ= =เคหาสน์สี่ฤดู= ท่านประมุข เวินหรูอวี้กัดลิ้นตัวเองฆ่าตัวตายแล้วขอรับ เราขาดเบาะแสของกุญแจอีกแล้ว ท่านพ่อ ท่านแม่ ฆ่าเขา ฆ่าข้าเถิด ข้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว เจ้ารีบลงมือฆ่าข้าเสีย เหตุใดเจ้าถึงไม่ข้าฆ่า บอกข้ามาดี ๆ เจ้าเห็นกุญแจดอกหนึ่ง ในมือของพ่อกับแม่เจ้าหรือไม่ ข้าไม่อยากมีชีวิตแล้ว เจ้ารีบฆ่าข้าเสีย ข้า ข้าจะกลายเป็นวิญญาณพยาบาทที่ดุร้ายที่สุด
18:56
มาเอาชีวิตของพวกเจ้าทุกคน ท่านประมุข ดูเด็กคนนี้อายุยังน้อย แต่นิสัยกลับแปลกประหลาดนัก แค่ดูก็รู้แล้วว่าเขาเกิดมาเพื่อเป็นผีตัวน้อย มิสู้ให้พวกเราบรรลุความปรารถนาของเขาดีหรือไม่ ได้ เช่นนั้นกทำตามปรารถนาของเขา เด็กน้อย ในเมื่อเจ้ามาหุบเขาผีแล้ว เจ้าก็ต้องยอมรับชะตากรรม ท่านพ่อของเจ้าเป็นหมอที่ดี แต่เสียดายที่ข้าไม่สามารถช่วยให้เขามีชีวิตต่อได้ แต่ยังดีที่ข้าช่วยเหลือเจ้าเอาไว้ได้ ดื่มมัน เจ้าก็จะลืมทุกสิ่งทุกอย่างไปจนหมด (ข้าจะลืมไม่ได้ ข้าจะลืมไม่ได้) ศิษย์น้อง ศิษย์น้อง นั่งดี ๆ ก่อน พอแล้ว เหล่าเวิน อย่าขยับ พอได้แล้ว เหล่าเวิน คืนนี้ก็ถือว่าทนผ่านไปได้แล้ว อย่าสิ้นเปลืองพลังภายในอีกเลย คืนนี้ผ่านไปได้แล้ว แล้วคืนพรุ่งนี้เล่า คืนพรุ่งนี้ก็ค่อยมาว่ากัน ตะปูเจ็ดตัวนี้ยึดอยู่บนตัวข้า ทุกคืนจะออกฤทธิ์หนึ่งครั้ง แค่บางครั้งจะรุนแรงทารุณไปบ้าง บางครั้งก็อ่อนโยนบ้าง เจ้าเย่ไป๋อีนี่มัวทำอะไรอยู่ คงไม่ได้เป็นเต่าแก่ล้านปีหรอกนะ
21:56
ถึงคลานได้ช้าถึงเพียงนี้ เหตุใดถึงยังมีข่าวคราวมาล่ะ ท่านเวินผู้ใจบุญ คนเขามีจิตใจดีช่วยเหลือพวกเรา แต่เจ้ากลับด่าเขาลับหลัง ต่อหน้าข้าก็จะพูดเช่นนี้ เจ้าตัวประหลาดนี่ทำอะไรไม่ได้การเลยสักเรื่อง เจ้าน่ะสิที่ไร้น้ำใจ ว่ากันว่าผู้ที่ริมฝีปากบางจะมักเป็นคนไร้หัวใจ ข้าดูแล้วน่ะ แม่นมากเลยเชียว เขาว่ากันว่า ข้าเป็นคนไร้หัวใจที่มีสติที่สุดในใต้หล้านี้ อาซวี่ เมื่อครู่ในฝันเจ้าเอาแต่เรียกศิษย์น้องอยู่ตลอด เจ้าฝันเห็นอะไรหรือ หากเจ้าไม่อยากเล่า ก็เอาเป็นว่าข้าไม่ได้ถาม เหล่าเวิน ระหว่างเจ้ากับข้าไม่มีเรื่งอะไรที่พูดไม่ได้ ไม่มีเรื่องอะไรที่ถามไม่ได้ ท่านประมุข หากท่านต้องการให้ข้าบุกน้ำลุยไฟ เพื่อผดุงความยุติธรรมแก่เคหาสน์สี่ฤดู ข้าจะไม่พูดพร่ำทำเพลงเป็นแน่ แต่หากท่านต้องการให้ข้าไปฆ่าผู้จงรักภักดี ข้าทำไม่ได้ขอรับ ศิษย์พี่ ใต้เท้าเจี่ยงได้ลาออกจากตำแหน่ง กลับไปยังบ้านเกิดแล้ว เหตุใดท่านอ๋องถึงยังไม่ปล่อยเขาไปอีก เขาเป็นคนดีถึงเพียงนั้น ศิษย์พี่ อย่างน้อยก็เห็นแก่เสียวเสวี่ย ท่านไปขอร้องท่านอ๋องทีเถิด ท่านรักเสียวเสวี่ยที่สุดไม่ใช่หรือ จิ่วเซียว เรื่องของราชสำนัก จะเอาความผิดชอบชั่วดีมาตัดสินง่าย ๆ ได้เยี่ยงไร
23:46
ท่านอ๋องให้เขาตาย เช่นนั้นเขาก็ต้องตาย ไม่ต้องมีเหตุผลใด ๆ ใต้เท้าเจี่ยงล้วนมีบุญคุณต่อพวกข้าทั้งสามเป็นอย่างมาก พวกข้าไม่เข้าใจในเรื่องของราชสำนัก พวกข้าก็ไม่ใช่คนพรรค์นั้นด้วย แต่คนในยุทธภพ รู้ว่าอะไรคือการตอบแทนบุญคุณ หลังจากที่ลาจากท่านไปแล้ว พวกข้าก็จะไปติดตามใต้เท้าเจี่ยง อารักขาเขาส่งไปยังทางตะวันตกเฉียงเหนือ หากว่าต้วนเผิงจวี่ยังอยากจะทำร้ายใต้เท้าเจี่ยงละก็ ก็ต้องข้ามศพของพวกข้าไปก่อน ไม่รู้จักประมานตน (ปาไข่ใส่หิน) ถึงแม้จะเป็นไข่กระทบหิน พวกข้าก็ยอมทำ ข้าหลัวฮ่าวยอมตายเพื่อทดแทนบุญคุณเสียดีกว่า ดีกว่ายอมเป็นคนขายผ้าเอาหน้ารอดไปวัน ๆ ศิษย์พี่ ช่างเถิด ข้าจะไปกับพวกเจ้า ลุกขึ้นเถิด ดื่มเหล้าเลี้ยงส่งถ้วยนี้แล้ว พวกเราไปติดตามใต้เท้าเจี่ยงด้วยกัน ขอรับ ท่านประมุข ท่านกลับมาได้เสียที เมื่อนั้นเขาต้องสละชีพเพื่อเข้าช่วยเหลือ ข้ากลับให้เขาดื่ม เหล้าที่ผสมธูปลุ่มหลงมัวเมาในความฝัน เขาสลบไสลไปห้าวันห้าคืน ตอนที่ฟื้นขึ้นมา ทุกอย่างก็แก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว เขาเกลียดข้าฝังลึกลงกระดูก ซ้ำยังจากไปอย่างไม่บอกกล่าว ครั้งสุดท้ายที่เจอเขา เขาก็ได้นอนอยู่ในโลงศพแล้ว เขาเข้าใจผิดว่าข้าถูกจับไว้อยู่ในเมือง จึงรีบสละชีพเพื่อมาเข้าช่วยเหลือ
26:10
สุดท้ายแล้วก็ตายอยู่ในเมืองนั้น คนรักของเขาได้ผ่านความยากลำบากมานับพัน ถึงส่งศพของเขามาถึงตรงหน้าข้าได้ ตอนนั้นข้ายังไม่รู้ถึงความสัมพันธ์ ของจิ่วเซียวกับแม่นางผู้นั้น เมื่อตอนที่ข้ารู้แล้ว ข้าก็ได้บังคับให้แม่นางผู้นั้น ดื่มยาพิษต้นน่องยางขาวไปแล้ว หากว่ามีโลกอีกแห่งหนึ่งอยู่จริง พวกเขาต้องได้อยู่ด้วยกัน และดุด่าศิษย์พี่ที่ชั่วร้ายอย่างข้าคนนี้แน่ พวกเขาไม่ด่าเจ้าหรอก พวกเขา... พวกเขาต้องเข้าใจเจ้าแน่ เจ้าว่าผิดแล้ว ที่พวกเขาไม่ได้ความดีตอบแทน ก็เพราะว่าพวกเขาไม่ได้เข้าใจศิษย์พี่ของเขาเลยสักนิด ตั้งแต่เล็กจิ่วเซียวก็เคารพรักศิษย์พี่ของเขา ท่านอาจารย์ ก็ดูแลข้าเสมือนลูกในไส้ของตัวเอง เหล่าพี่น้องในเคหาสน์ ทุกคนต่างเห็นข้าเหมือนคนในครอบครัว พี่ใหญ่ เคารพข้า รักข้า จึงได้เส้นผมบังภูเขา ไม่รู้เลยสักนิดว่าโจวจื่อซู ที่แท้ก็เป็นแค่คนขี้ขลาด เอาแต่วิ่งหนี อาซวี่ นั่งก่อน ท่านอาจารย์จากไปเพราะโรคภัย
28:28
ก่อนจะจากไป ก็ได้ฝากฝังเคหาสน์สี่ฤดูไว้กับข้า ประมุขวัยหนุ่ม อายุน้อยด้อยประสบการณ์ ฝ่ายดี ฝ่ายเลว ผู้ที่มาหาเรื่องโผล่ออกมาอย่างไม่ขาดสาย ข้าทนมาสองปี มองดูท่านลุงแต่ละคน ๆ พลีชีพเพื่อปกป้องเคหาสน์สี่ฤดูต่อหน้าต่อตา ข้าทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว ก็เลยหนีไป เจ้าอย่าได้โทษตัวเองเช่นนี้ ต่อมาเกิดอะไรขึ้นหรือ ข้าหนีไปจริง ๆ ไม่ใช่หรอก เจ้าต้องมีความทุกข์ใจของตนเองแน่ ความทุกข์ใจ ก็เป็นแค่ข้ออ้างที่พูดแล้วฟังขึ้นหน่อยเท่านั้นเอง ท่านพ่อข้าเป็นผู้ช่วยคนสนิทของอ๋องจิ้นองค์ก่อน อ๋องจิ้นองค์ปัจจุบันก็คือพี่ชายฝั่งแม่ของข้า เขากังวลว่ารอบกายจะไม่มีใครที่พอไว้เนื้อเชื่อใจได้ จึงเขียนจดหมายถึงข้าให้ไปช่วยเขา องค์รัฐทายาท เรียกบ้าอะไร เรียกท่านพี่ ท่านพี่ ท่านเป็นอะไรหรือ ดูสีหน้าไม่ค่อยดีเลย ท่านอ๋องยังสบายดีอยู่หรือไม่ อาจารย์ของเรา ท่านจากไปแล้ว อาจารย์ยังหนุ่มยังแน่นอยู่ เหตุใดถึง... เสด็จพ่อไปหลงเชื่อคำลวงให้ร้าย จับอาจารย์เข้าคุกและลงโทษทรมานอย่างโหดร้าย
30:23
หากไม่ได้มีเหตุเพราะเรื่องอันใด อาจารย์จะยอมจำนนได้เยี่ยงไรกัน เขาจึงฆ่าตัวตายในคุก เจ้ารู้ว่า อาจารย์ทำอะไรไว้ก่อนตายหรือไม่ เขาเขียนกลอนจบชีวิตไว้เต็มฝาผนัง "แม่น้ำค่อย ๆ ไหลมาบรรจบกัน หน้าต่างเป็นทางไปสู่ยมโลก คำโกหกใส่ร้ายทำลายความยุติธรรม เมฆที่ลอยคว้างบดบังดวงอาทิตย์บนท้องฟ้า" ข้ามองดูตัวหนังสือที่เขียนด้วยเลือดอยู่เต็มผนังนี่... นี่มันเป็นโลกแบบไหนกัน อาจารย์มีน้ำใจกว้าง ทำเพื่อประเทศชาติและราษฎรมาชั่วชีวิต ท่านพี่ ท่านอย่าเพิ่งเสียใจไปเลย ในอนาคตพวกเรา... เสด็จพ่อ เสด็จพ่อทรงพิโรธมาก เขาถึงขั้นนำศพของอาจารย์ไปทิ้งไว้ยังป่ารกร้าง จัดกำลังทหารคุ้มกันไว้ มิให้ผู้ใดไปบรรจุศพ ปล่อยให้หมาป่าแทะกิน เพราะข้ามันไม่ได้เรื่อง เพราะข้ามันไม่ได้เรื่อง เพราะข้า ข้าไม่อาจให้อาจารย์จากไปอย่างสงบได้ด้วยซ้ำ ท่านพี่ ท่านวางใจเถิด ข้าจะไปขโมยศพของอาจารย์ออกมา เอาศพเขาบรรจุใส่โลงอย่างดี ได้ จื่อซู เมื่อไรที่เจ้า สามารถลงจากเขามาช่วยข้าได้ก็จะดีมาก
32:06
ดังนั้นข้าจึงพา พี่น้องเคหาสน์สี่ฤดูทั้งหมด ไปขอพึ่งบารมีของอ๋องจิ้นด้วยกัน ไม่นึกเลยว่า ทั้งหมดล้วนเป็นข้าที่หลอกตัวเอง เมื่อได้ตกเข้าไปอยู่ในหลุมเลนแห่งอำนาจ และความปราถนาแล้ว จะผละตัวออกมาโดยง่ายได้เยี่ยงไร ข้าก็มองดูพี่น้องเหล่านั้นของข้า ตายลงไปต่อหน้าข้าทีละคน ๆ สุดท้าย แม้แต่จิ่วเซียวก็ตายไปด้วย หลังจากที่จิ่วเซียวตายไป ชีวิตข้าก็ไร้ความหมาย จากนั้น เจ้าเดาสิว่าเป็นอย่างไรต่อ ข้าหนีอีกแล้ว สุดท้ายแล้ว ก็เหลือตะปูเจ็ดตัวนี้ไว้ คนที่อยากปกป้อง กิจการที่อยากประสบความสำเร็จ ก็เหมือนดั่งราวเศษทรายในมือข้า อยากจะรักษาเอาไว้ แต่ก็ช่างยากเหลือเกิน โชคดีที่ฟ้ามีตา ให้ปาฏิหารย์ให้ข้าได้เริ่มใหม่อีกครั้ง การสืบทอดยังไม่สิ้นสุดลง เพียงแต่ไม่รู้ว่า จะได้เห็นเด็กคนนี้เติบโตขึ้นเป็นฝั่งเป็นฝาได้หรือไม่ เหตุใดจะไม่ได้เล่า เย่ไป๋อีให้สัญญากับข้าไว้แล้ว เจ้าตัวประหลาดนั่นมีประสบการณ์และความรู้ที่กว้างขวาง ถ้าเขาบอกว่ารักษาได้ ก็ต้องได้แน่ ๆ ทุกสิ่งในโลกนี้มีแน่มีนอนที่ใดกัน
34:20
ข้าไม่สน เรื่องนี้จำเป็นต้องเอาแน่เอานอนได้ ไม่ว่าผลสุดท้ายจะเป็นเช่นไร ข้าอยากบอกเจ้าว่า เจ้ากลับมาอยู่เคียงข้างข้าได้ ข้าดีใจมากจริง ๆ ศิษย์น้อง ฟ้าใกล้จะสางแล้ว เจ้าพักผ่อนก่อนเถิด ข้าออกไปสูดอากาศก่อน เหล่าเวิน แม้เจ้ากับอาจารย์ข้าจะเป็นศิษย์อาจารย์กันแต่ในนาม แต่ไม่ได้มีวาสนาเป็นศิษย์อาจารย์กัน หากเจ้าไม่ยอมรับว่าเคหาสน์สี่ฤดู เป็นสำนักของเจ้า ข้าก็ไม่มีสิทธิ์ไปบังคับฝืนใจ ลูกของสามีภรรยาตระกูลเวินกลับมายังเคหาสน์สี่ฤดูอีกครั้ง หากท่านอาจารย์รับรู้ได้ คาดว่าคงดีใจเป็นอย่างมากแน่ =เคหาสน์สี่ฤดู= ท่านอาจารย์ ท่านตื่นแล้วหรือขอรับ ข้ากวาดพื้นเสียงดังรบกวนท่านหรือไม่ มิเป็นไร นี่มันยามใดแล้ว เหตุใดข้าจึงหลับลึกเยี่ยงนี้ จะเที่ยงวันแล้วขอรับ ท่านอาเวินบอกว่าเมื่อคืนนี้ท่านหลับไม่ค่อยสนิท บอกให้ข้าไม่ต้องไปกวนท่าน ให้ท่านหลับต่ออีกสักหน่อย แล้วเขาล่ะ ท่านอาจารย์อา อาซวี่ ตื่นแล้วหรือ ข้ามองอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้ว ภาพฉบับนี้ไม่ได้นับว่าเสียหายมาก เปี่ยวภาพใหม่อีกครั้งก็ได้แล้ว ที่ข้าแต่งเติมไปใกล้จะเสร็จแล้ว ก็ขาดแค่เติมสีแล้ว ดีที่หลังจากเปี่ยวภาพใหม่แล้ว (บุปผาเบ่งบานทั้งสี่ฤดู รับรู้ทุกสรรพสิ่งในใต้หล้า) ก็ไม่ต้องกลัวภาพยับแล้ว รอลงจากเขา ข้าค่อยหาจิตรกรยอดฝีมือ
38:02
แต่งเติมไปทุกจุดตามที่ท่านอาจารย์เจ้าวาดไว้ ก็จะเหมือนเช่นกับแบบเดิมเลย =ธนาคารผิงอาน= นายท่าน เดินทางดี ๆ นะขอรับ สาส์นของข้าจะถึงแคว้นคุนเมื่อใดกัน นายท่าน ท่านวางใจ ท่านเป็นแขกคนสำคัญที่มีเทียบเลยนะขอรับ มิกล้าทำท่านเสียเวลาแน่ นกพิราบส่งสาส์นของธนาคารพวกเราถูกฝึกฝนเป็นอย่างดี ไม่เกินสองวัน ก็สามารถส่งสาส์นไปถึงยังแคว้นคุนได้แล้ว ได้ กลับไปเถอะ ขอรับ เดินทางดี ๆ นะขอรับ เจ้าจอมมารที่แซ่เวินนี่ ดูแล้วก็น่าจะอายุรุ่นราวคราวเดียวกับพวกเรานี่ เหตุใดถึงเป็นประมุขหุบเขาผีได้ล่ะ นี่พวกเจ้าก็ไม่รู้แล้วสินะ ในหุบเขาผีนั่นมีวิชามาร ที่ใช้หยินบำรุงหยางให้เด็กลงตั้งมากมาย ดูจากภาพวาดแล้วเจ้าเวินเค่อสิงนั่นยังดูหนุ่มอยู่ ไม่แน่นะ อาจจะเป็นตาเฒ่าอายุเจ็ดสิบแล้วก็ได้ ใช่ ล้วนแต่พึ่งการบำรุง ถึงรักษาหน้าเขาให้ยังคงเด็กอยู่ได้อย่างไรเล่า ประมุขแห่งหุบเขาผีที่พวกเจ้าพูดกันอยู่เมื่อครู่ ชื่อแซ่อันใดกัน เด็กบ้าที่ไหนมาป้วนเปี้ยนเนี่ย ไม่รู้จักพูดจาดี ๆ หรือ มาพูดใส่หน้าโครม ๆ เช่นนี้ เจ้ารู้จักกฎระเบียบอะไรบ้างหรือไม่ เจ้ามาจากไหนเนี่ย เจ้า เจ้าเป็นอะไรกับจอมมารเวิน ใครสั่งให้พวกเจ้ามาสร้างข่าวลือที่นี่กัน พวกข้าไม่ได้สร้างข่าวลือ สมาคมห้าทะเลสาบได้ส่งรูปเหมือน เหล่าคนสำคัญของหุบเขาผีให้แต่ละสำนักตั้งนานแล้ว ก็ใช่น่ะสิ หากเจ้าไม่เชื่อ ก็ลองไปดูเองสิ ♪ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีเทา ข้ามผ่านลำธารที่หนาวเหน็บ♪
40:14
♪เงาจันทรในจอกเหล้ายามราตรี สะท้อนรอยยิ้มที่เศร้าสร้อย♪ ♪ผู้ใดให้ข้าควบอาชาข้ามผ่านลำธาร ทะเลสาบ ทั่วทั้งสี่ทิศ♪ ♪ผู้ใดกันหลงมัวเมาอยู่ในฝัน ตื่นขึ้นมาไม่พบเจอทางกลับบ้าน♪ ♪สายฝนในฤดูใบไม้ร่วมอันหนาวเหน็บ จุมพิตที่นอกหน้าต่างของข้า♪ ♪ผู้ใดเกลียดชัง ผู้ใดใส่ร้าย ข้าไม่สน ความโศกเศร้าของข้ายังคงอยู่♪ ♪สายสมแห้งฤดูใบไม้ผลิพัดพาความเขียวขจีไปตามลำธาร♪ ♪แต่ก็มิอาจทำให้ใจข้านั้นอบอุ่น♪ ♪หรือว่าสิ่งนั้นเป็นแสงสว่างของเรา โดยมิทันรู้ตัว♪ ♪ยังมิสายไปที่เรานั้นได้พบเจอกัน♪ ♪อย่าปล่อยให้ฤดูกาลผ่านเลยไปโดยมิทันได้ทำอันใด♪ ♪ละทิ้งการผจญภัยบนหลังม้า เพื่อชีวิตที่เงียบสงบ♪
41:22
♪ลำธารและภูเขานับพันลี้ แสงสว่างจากนครัวเรือนับหมื่น♪ ♪เรื่องราวในอดีตเลือนหายไปดั่งหมอกควันท่ามกลางพายุทราย♪ ♪ข้าจะใช้ช่วงเวลาที่เหลืออยู่กับเจ้าอย่างมีความสุข♪ ♪ภูเขาสูง แม่น้ำกว้างไกลเพียงใด เจ้ากับข้าอยู่เคียงข้างกันตลอดไป♪

DOWNLOAD SUBTITLES: